ARASHIYAMA. Se cadra unha das paraxes máis fermosas da cidade de Kyoto. A dous quilometros da miña casa é un lugar obrigado para facer carreiras mentres se disfruta da natureza. Este bairro é famoso e énchese de turistas cando florece a Primavera e tamén no Outono, cando as árbores mudan as súas cores. Logo, despois destes periodos Arashiyama convírtese nun bairro tranquilo, aínda que os tendeiros e hostaleiros do lugar, con picardía pecuniaria, decidiron crear hai varios anos algunhas celebracións para inzar de turistas ese bairro durante todo o ano. Así temos por exemplo esta festa da luz, todo o bairro é iluminado con pequenas lámpadas xaponesas que o fan aínda máis fermoso. Na foto, unha lámpada no que podedes intuir o "kanji" ou letra china "amor".

OUTRO TRABALINGUAS:
"Tonari no kyaku wa yoku kaki kuu kyakuda" (o hospede do lado come a miudo kakis".

MAKINETOS. No país da soidade, como relataba Sofia Coppola no "Lost in Translation", a vida ociosa dos xaponeses é bastante reducida e tamén bastante individualizada. Ao cine, ao karaoke, a beber, sempre van en parellas, os grupos de amigos son poucos. Pero tranquilos, haivos tamén unha alternativa: ir sos. S.O.S. Para o numeroso grupo que prefiren fuxir da sociedade e individualizarse, a parte dos pachinkos (maquinas comecartos controladas pola mafia, a yakuza), dos internets, das consolas e dos consoladores, temos tamén os makinetos de videoxogos que hai por miles en Xapón . Atopalos é bastante doado porque meten un barullo que nin diola. O uso, meter moediña e alá, a evadirse. Aí tedes, ese par de xaponesizados, dandolle duro

LÉVOTE?

(o iago facendo a mudanza)

MI NOMBRE ES LEGION.

Un empina e outro traballa. Parece mos xa galegos.

UN DIA NORMAL. Foi un venres, erguinme como de costume a iso das oito. Un pouco de estudo e traballo de seguido ate as 9 menos dez da noite. As 9 e cinco xa estaba plantado na estación de Kyoto, pequeno macuto e a roupa do traballo. Era día de montaña. Na estación atopome co meu compañeiro de aventuras e loucuras xaponés, Nakanishi. El, ao contrario que o menda, leva mochilón de lexionario, cociña, saco de dormir, tenda, 8 capas de abrigo, comida e bebida para un reximento, as zapatillas e, ollo, ata un gorro de ducha. Todo iso para un día. Tocárselos... Fago eu agora inventario das miñas alforxas: abrigo de montaña, comida (escasa), unha botella de licor café (non é broma) e auga. Diferencia: 9 quilos de ná.

Collemos o tren as 9:30 e saimos en direción ao monte, Maibara. Chegamos ao destino 2 horas despois e unimos a outro colega xapo que ven de Nagoya, xa sabedes, a cidade que rima con ... gramola. Comezamos a camiñar as 12 da noite despois de xantar nun supermercado comida instantanea e quentiña (vai un frio do carafio). Comezamos a subir, todo oscuro e levamos só unha lanterna. E aquí é onde comeza fallar todo, desde o principio rota equivocado, todo para arriba e ao fin non chegamos a ningunha parte. A subida é aburrida en canto a paisaxe (todo escuro) pero a conversa, tamén o silencio, e as luces das estrelas merecen a pena. Chegamos ao ponto máis alto a iso das 4.30 da mañá. Un frio que nin paqué, intentamos durmir ao raso, pero incapaces de facelo acordamos as 5 e meia cando o sol comeza a sair. Mexada matutina e o xapo que ten que sacar as pinzas para agarrala porque o frio xa sabedes que encolle. Almorzamos galletas e licor cafe (meia botella entre dous) e para baixo a escape e cantando cancións lexionarias ou de marcha marcial ("ave maria, cuando serás mia.." ou "a belén va una burra rinrin, yo me remendaba yo me remendé..."). Chegamos abaixo desfarrapados, e sen saber se queremos ir dormir ou sair de festa ata o luns. A paisaxe é o de menos, a falta de horas de sono tamén, o importante é a natureza e poder vivila ben acompañado.

KOUYOU. Pasa o tempo voando e voando vanse tamén as follas do outono, ou do inverno. Como pasa o tempo, parece mentira mais xa estamos de novo en nadal. Porque este ano o kouyou (o tempo no que as follas das árbores en Xapon muda aos espectaculares marróns, vermellos e amarelos) chega xa case no nadal. Cousas do "chikiu ondanka" ou quecemento global. Manda carallo, Cecebre sen auga e Xapón cun outono en decembro e moito máis "suxo" que outros anos. Aínda que este ano non é tan fermoso como o anterior, como tiña a cabeza tola (como sempre), a víspera do meu examen de xaponés, cun grao centigrado no termómetro, alá funme eu cun colega xaponés -Nakanishi-, cos nosos collóns cocoteiros, as 6 da mañá en ruta ciclista procurando cores outonais coas que recrear ollos e corazóns. Velaquí algunhas das instantaneas que por suposto non reflicten nen o frio nen a beleza que vimos.

Por certo, o examen, un fracaso, "atarimae"

TRABALINGUAS. "Nama mugui, nama gome nama tamago" (trigo cru, arroz cru, ovo cru). Semella doado? Pois ala, dalle que non mira!

P.D. AVISO A NAVEGANTES. Se vos gustan os doces, tedes unha nova entrada do blog intercalada entre as novas sobre Esparta. Tres ou catro fotos máis abaixo poderedes ver como algúns individuos de dubidoso talante arruinaron un "insensensato" restaurante xaponés.

DOCES. Adentremonos un pouco en esquisiteces gastronómicas. Os xaponeses, amantes da pitanza e do bo comer (na televisión, a calquer hora do día podes ollar un programa de cociña ou calquer famosete entrando nalgún restaurante cos seus collóns toureiros e comendo de balde cantidades inxentes de caras ou carismas viandas. Ademais, aínda que os restaurantes de comida rápida tamén están xa moi estendidos -comentei xa que nunha cidade de millón e meio de persoas como Kyoto, o número de macdonaldos supera quizais a centena. Sabéndomos que en Coruña só había 2 até hai un par de anos, a proporción é rotunda. Ademais existen cantidade de restaurantes abertos as 24 horas do día, por se tes o antollo de empanada con morcilla as 4 da mañá. Estomagos). Dicía sobre o amor dos xapos ao bo comer. Neste punto vou falar sobre o marabilloso mundo dos postres. Xa a nomenclatura fala sobre gostos, e mentres nos, peninsulares e europeis utilizamos o termo "doce", "dulce", "sweet" para falar de postres ou gominoladas, os xapos afastanse do sabor doce e para eles un postre "okashi" pode estar feito de arroz, de xudías machucadas ou de touciño por pór un exemplo. De aí que non estraña que teñan haberto en Kyoto un "Sweet paradise", nome dun restaurante buffé libre, no que por 1400 ens (9 euros e pico) podes comer todas as tartas, chocolates, xelados, pasteis, pastas, patacas fritas, sanduiches, espaguetis, frutas e demais doces que queiras. Eles, que se pensaban que os xaponeses non ían comer ate rebentar, pois o doce non era un deses sabores que tanto lles atrae, abren semellante restaurante-bomba de reloxerio (atención diabéticos) e non sei canto lles durará antes de que unha horda de estranxeiros arrase con canto hai nesa casa de chocolate de Hansel e Gretel. Por agora os meus amigos e eu xa fomos en primeira expedición de recollecemento e o cociñeiro aínda está laiandose da idea de por unha barra libre nun lugar como ese. INSENSATOS.

ESPARTAAAAAAAaaaaaaaaa, os catro truáns emulando aos trescentos. Non era o carnaval de Rio ou de Baia, mais a falta de tortas bos son os jalouíns.

DAIMONJI. O outro día, os catro tunantes non tiñamos nada que facer e subimos (eu xa por sexta vez) esta pequena colina que hai ao lado de Kyoto e desde a que se pode divisar toda a chaira sobre a que se asenta esta antiga cidade capitalina. Kyoto é case unha caldeira, rodeada de montes ao norte, ao oeste e tamén ao leste. Ten a saída ao mar para o Sur, por onde circulan tamén os dous ríos que dividen tamén a cidade, o Kamo e o Katsura. Eles van caendo paseniñamente para Nara e Osaka, levando os recordos dos kyotenses, augas que non voltarán. E quizais por iso voamos, os catro da foto, viaxando a tempos pasados ou terras lonxanas coas que soñamos. Voar tamén se pode facer desde a terra, non é?

DESPOIS. Os espartanos, con traxe de paisano, regresamos aos nosos lares coas nosas espadas secas de sangue pero as gorxas ben molladas de alcool. Outro día será no que de novo teñamos que acudir á mítica para liberarnos e unirnos de novo en grupo. ESPARTANOS!!!, ... AUNNN, AUNNNN, AUNNNNNNNN

p

OS OUTROS GAÑADORES, con premio incluído a Hawaii. Manda carallo co xurado, vale que o bicho verde (Shreek, ou como se alcume) e o mangaka gañen, pero esas tres gatas con traxe de puterio, me cago en Xerxes e na espada de Leonidas, os espartanos reclaman vinganza.

oo

Os Espartanos tamén mexan, con forza, contra a parede e sen quitar a capa, en comuñón cos seus irmáns de batalla (pacífica). Logo de descargar alá vamos, subir ao palco da disco e vivir o noso momento de maior gloria hedonística. AUNNNNNNNN

HALLOWEEN, ou como carallo se escriba, é a festa dos mortos que nos últimos anos celebrase con devoción en USA e por estensión tamén na súa sucursal xaponesa. Nós, xa inxeridos nesta cultura de consumo e con ganas de pasalo ben, collimos a manta, o fio, o cinto, e a maquillaxe e tecendo tecendo acabamos facendo os ESPARTANOS que nos ían permitir pasar unha noite de risas e unión fraternal. Ao berro unísono de AUNNN, paseamos as rúas de Kyoto ante miradas asombradas de peons que non deixaban de tirar fotos, algo polo visto pouco visto na cidade. Unha cousa e poñer un disfraz no interior dun local, outra moi distinta é dar a nota por entre os teledirixidos peons. Unhas risas, patrocinadas polo traxe e o viño que nos levaron por bares e máis bares gañando sorrisos e tamén premios (playstation para todos, que vendimos celeremente pois o noso motor é etílico e non cibernético).

DRAG QUEENS. E xa iniciados no tema do hibridismo e a ambigüedade, xa tiñamos que adentrarnos totalmente e que mellor xeito que írmonos a unha festa gay. Estábamos os tres de sempre, tomándonos unhas cuncas deste viño malón, viño viño non, vinate! Matinábamos sobre a vida das aves e surxíu a idea de írmonos a un novo estabelecemento de ocio e "esparcimento" do que eu ouvira falar. Collemos as bicis (inciso: coller a bicicleta cando xa vas todo perfumado e con 17 copas de máis pode convertirse e convírtese nun exercicio de malabarismo velocípedo, aínda non sei ben como non hai máis desjracias) e metemos os nosos ebúrneos cus nunha das tres minidiscos que hai en Kyoto. O show xa tiña comezado pero aínda faltaban por chegar as estrelas principais, quicir, NÖS. E non vos engano cando digo isto. A cousa era que as drag queens saían unha tras outra danzando (malamente) e animando ao personal pero non foi ate que un servidor e o sueco subiron ao palco que non empezou a verdadeira festa paisaxística. Alá foron camisas e sombreiros, voaron flores e copas, surxiron bailes subidos de tón, voces animadoras, mulleres a danzar e gayers subíndose polas paredes. Aquilo dexenorou nun sindiós e nun dislate. Corría de todo menos auga, todos a bailar, e veña copas, e a saltar, a liarse, e veña máis copas, e xa se sabe cando a xente pon polvos no nariz empitúfaselles a voz e tamén pícalles o ojete. Así podemos aclarar o nível de libidinismo (demasiadas ies para unha soa palabra) que había naquel lugar. Que ben o pasamos, cortamos dúas orellas e o do "rabo" o deixamos para outro día pois non era plan tendomos en conta de que festa se trataba. A volta a casa, igual que a ida, seseando e pensando xa na seguinte. Materialismo etílico.

EXPERENCIAS PARA "ENTENDERMONOS". Non volo crer, estaba eur o sábado pasado, tranquiliño na miña casa, vendo películas e estudando un pouco. Como non tiña plan e xa levaba moito tempo entre catro estreitas paredes fun correr a iso das sete da tarde. Xa levaba dúas voltas dadas ao circuito que fago arredor do estadio de Kyoto cando unha muller se me acercou berrando "yuhuuuu". O primeiro que pensei foi, "Joé, unha xapo cuarentona e saudando como unha española". Acerqueime para ver o que quería pois facíame señas. Cando me aproximei xa foi cando quedei cos ollos fariñados, as impresións enganan e topeime cun híbrido, pois non podería definilo doutro xeito. Cabelo de muller, cara indefinible, noz, chandal longo, carteira de muller na man e voz de pito. Que carallo era aquilo aínda lle estou a dar voltas, pero o conto é que nada máis acercarme dame un abrazo e me toca o paquete como Michel a Valderrama naquel Real Madrid-Valladolid. Eu xa flipao e ela/el a dicir "Huge wo shite" (dáme un abrazo). Eu preguntolle, todo inxénuo, que que é o que quere. Ela/el apaña o meu brazo e turra de min 10 metros até un lugar máis escuro, e veña a darlle corda!, outra vez me toca a brenca e eu xa algo mosca afástoo/a e digolle, "mira, hoxe non levo os preservativos anais así que outro día será juapo/a" e despois de despedirme educadamente seguín co adestramento pero cun sorriso de orella a orella. A vida tenche de todo onde ninguén o espera. Tentacións. (nas fotos hai 4 gays, como o que me atropelou a min, adiviñade quen é o heterosexual (vai ti a saber)).

PICHA ESPAÑOLA NUNCA MEXA SOA. Todo o que entra sae, así que despois dos 328 litros de licores e demais bebidas isotónicas, os colegas e eu acudíamos en manada ao baño, levando tamen ao casau e compartindo liturxicamente unha cerimonia tan nosa e varonil como a de mexar xuntos, comulgando coa amizade, manda carallo. Outros mentres tanto adicabanse a outras artes non tan varonís.

DE VODA. Non hai cousa máis bonita que unha boa voda, fundición do amor e primeiro paso para eternizarse. E foi que nesta miña breve visita a Coruña tiven a oportunidade de asistir á voda do meu "gran" amigo Roberto. Menuda fiestaca. Despois de gorentar unhas boas nécoras cociñadas pola miña nai, alá fumos, ás catro da tarde, á casa do noivo (o día antes xa fixeramos o previo fútbol, é dicir, eu e o outro "gran" amigo tiñamos ido á súa casa e dado boa conta entre os tres de dúas botellas de güisque con pastitas, comentando as xogadas do último ano no que estiven fóra. Non son poucas e a noite xuntouse co día e o día coa noite e así ata o domingo, que foi cando pisei cama). Pois ben, dicía, despois de ir o día da voda a casa do noivo tomar o aperitivo, alí voltamos pimpar acompañando os cubalibres e os vermús con pastitas (esta vez de verdade). Xa fomos perfumados para a igrexa parando antes nun super onde compramos os catro quiliños de arroz e lentellas correspondentes. Misa, saída triunfal, bombardeo, ida para o bar, beber de aquí e de alá, rir, entrada no restaurante, pitanza a machete, bebendo e invitando como un manirroto (sendo de balde por invitar que non quede), baile, contos, jijiji, jajaja, gastas pista?, rapazas, disco, afterhour e chegada a casa aínda coas longas postas. Resumen dunha voda que ben merece repetición aínda que a cara de felicidade do meu amigo nunca se me vai esquecer. Que vivan os NOIVOS. (na foto eu presentando ao noivo antes de vestilo. Houbo que atalo e meterlle un par de tollinas antes porque quería botarse atrás pero como o banquete xa estaba pago...)

DOMINGO CAAMAÑO. Estando eu no aeroporto de Barajas unha das sete horas que tiña que esperar, atopeime con esta estampa, un homiño, no meio dunha gran sala do aeroporto sentado nunha cadeira de oficina (isto só pode ocorrer en España, país da pandereta) e intentando botar unha boa soneca. O primeiro que me chamou a atención foi esa diferencia entre os outros aeroportos que xa coñecía e este. En Seoul, en Kansai, en "franfur", todo tan ordeadiño e aquí unha sensación de estar todo para andar por casa. Pois ben, en frente miña estaba este homiño. Como tiña que esperar sete horas para coller o meu seguinte avión, parepeteime nunha columna e esperei lendo os xornais que o meu pai me comprara. Pero, claro, unha continxencia me veu, xa o perrico asomaba el hocico e pedinlle ao homiño da foto se me podía mirar polas cousas (en Xapón non fai falta, dubido que alguén roube un maletón de 20 kilos sen rodas). De volta, o "arigatou" de turno, graciñas e conversa gratuita en "altavoz" (o fulano era case xordo". Resultou ser un homiño de Caamariñas, emigrado a Argentina hai máis de 40 anos, carpinteiro "dos que fai de todo", vestidor de dous reloxos (contoume tamén esa historia), pai de dúas fillas (unha separada e a outra rexenta unha churrascaría en Buenos Aires co marido). El vive coa muller nas aforas e é dono de varios edificios que el mesmo construiu e que ten alugados, diñeiro non lle falta. Pasou todo o verán en Galiza, coa irmá, e foi nunha desas viaxes organizadas da autocar, con visita a Andorra, Lourdes e volta para Galiza visitando polo camiño tantas e tantas cidades en 3 horas. Falamos de todo, e como vedes, deulle tempo a contarme toda a súa vida, como fixo a súa casa, o sistema de entarimado con mini paneis, etc. Era dos que fala ata debaixo da auga e eu deixaballe porque sempre se pode aprender algo onde un ninguén o espera. Logo cubrinlle os seus impresos (a parte de xordo estaba algo chosquiño). A conversa era para escachar coa risa, o seu acento caamariñan-arxentitno e falando para todo o aeroporto (case me deixa xurdo a min tamén). Deixou perlas da sabedoría popular que me solucionaron un dos meus problemas familiares que levaba da Coruña. Logo falamos dos "putos arxentinos", non se pode confiar neles, sonche uns vividores (detalles e máis detalles e unha conversa para agredecer. Bo home o señor Domingos Caamaño, un saudo.

RECORDOS. Tras a miña fugaz visita por Galiza, o recordo máis grande que me levo será quizais a persoa máis pequena que coñecín, un tal Paulo, dono dun bandullo do que aínda agora podo recordar. Un rapaciño que me sorprendeu por ser alguén que comparte algo comigo e coa miña familia. Houbo outras mil e unha cousas, o recibimento no aeroporto de Alvedro, que parecía Bienvenido Mr. Marshall, só faltaba a banda municipal e os foguetes (alí estaban pais, tias, curmáns e amigos, unha emoción).
Logo quedoume tamén a voda dun dos meus, do Ro, casado e ben casado, festaca incluída e caída libre de cubatazos e demais licores. Así foi, que voltei a Xapón con algún quiliño de máis de graxas e untos (xa estou facendo para definirme de novo).
Sabía que voltar á terra íame marcar, o que non sabía era que me ía marcar con fogo, pois xa 3 semanas despois e aínda non o podo tirar da cabeza. RECORDOS.

DE ESPARTA A GALIZA. Podedes buscar as oito diferencias entre a minha vida en Galiza e a que levo en Xapon. O recordo mais palpabel da celera visita a minha terra creo que esta ben visibel e resulta ata protuberante. Na foto de arriba a barriga que trouxen, regalo de dona gloria. Pasamos da vida espartano ao desenfreno hedonistico galego, con untos, comidas, cubalibres e demais viandas e licores aos que ninguen se pode resistir. Xa sabedes, quen queira facer dieta que venha a Xapon.

CHEGAR E MOLLAR... O PADAL. (Ah, as cervexas do verán, ah, os amigos).

E xa chegados a Xapón, tras o meu paso por Coruña, entrados en vereda nipona, a benvida foi colofónica. Tras 28 horas de viaxe, tras sair da Coruña e facer escala en Madrid e Seul, cheguei a Kyoto a iso das 12.30 da noite, hora local. Recibo chamada de acollida, "Iagoo, cabronazo, vente rápido ao Karaoke que estamoste todos esperandote". Eu, aínda que morto tras longa viaxe e despois de descubrir que ao abrir a porta da miña casa aquí non estaban nen Gloria nen Mario nen podía sentir a súa presenza, decidin sair na busca dun pouco de amizade e esquecemento. Foronse as penas e sentinme de novo acollido, outras xentes, outras maneiras, pero algo que merece tamén a pena. Ali estaban todos e máis, xa ben cocidiños como o polvo con cachelos, con ese ton vermello do picante. O sueco, subiase polas paredes e máis cando descubriu que lle trouxera unha camiseta do Depor, joé, a festa comezara de novo e alá foi ata as 8 da mañá, un sen parar, veña rianxeira para alí e para alá, veña con esa de "vai o gato metido nun saco" e demais cancións de emigrantes e mariñeiros. Acabamos a noite hedonísticamente, berrando un provocante Vivan as drogas brandas e viva Beba. Se xa o cantaban os nosos antepasados por algo será que forma parte xa da cultura mundial.