ANDAMOS QUE NOS SUBIMOS POLAS PAREDES. E é que xa chegou o verán, xa chegou a fruta e xa chegou ... En fin, que co bo tempo, a cantidade de montañas que hai por aqui e recordando a miña personalidade caprinida ando intenta emular a cornudos verracos rubindo penedos en busca de mellores vistas. Desde o cume puiden ver a Torre de Hercules ou quizais foi unha ilusión óptica, mais cando un soña o importante non son as distancias. "Tan lonxe dos ollos tan perto do corazón".
a
No hay comentarios.:
Publicar un comentario