DE FURTIVOS. Manda carallo cos furtivos, non hai xente pior que os furtivos con cartos pero alá fun eu con tres amigas xaponesas de marisqueo. Eu crin que ía a praia pero cando vin que xe armaban ata os dentes comprendín que, ou ben me ían esfolar, ou ía raspar na area na procura de berberechos e ameixas. Tras catro horas de busqueda algo infructuosa, as pobriñas só puideron sacarlle un caldeiro dun quilo de marisco. Para unha paella chegáballes, pero non sei se compensa ese esforzo silencioso e destrozador de articulacións e espaldas. Como certificante de que os comestíbeis nunca son gratuitos, observade a foto da cadeira do homiño, deformada de tanto mirar para abaixo na procura de vivaldos e demais tesouros do mar.