A MIÑA ESCOLA. Non é cuestión de escreber o nome do meu instituto porque non lle quero dar publicidade, pero sen dúbida o mellor da miña experiencia de aprendizaxe do xaponés foi poder coñecer culturas e persoeiros tan diferentes como xentes de Sri Lanka anti tamil, indonesios amantes dos disfraces, das pizzas e das mulleres con kimono, chinos de estetica "revenida" e nacionalistas ata a médula, israelís militares, suecos como o xeo e suecos latinizados, taiwaneses que non sabe de quen vén sendo, China, Taiwan ou San Roque de Coristanco (viva a Festa da Pataca e os atascos gratuitos), americanos cantantes de himno, koreanos alborotadores, .... e no meio de toda esa marea de paises un galego facendo tamén patria e disfrutando da diversidade cultural. Que bonito é o mundo cando somos todos diferentes. Se xa o dicía o xenial e controvertido Vicenter Risco: SER DIFERENTES É SER EXISTENTES (non basta só con ser, hai que ser de outra maneira porque senón non deixaremos a nosa marca neste mundo, a permanencia)