RECORDOS. Tras a miña fugaz visita por Galiza, o recordo máis grande que me levo será quizais a persoa máis pequena que coñecín, un tal Paulo, dono dun bandullo do que aínda agora podo recordar. Un rapaciño que me sorprendeu por ser alguén que comparte algo comigo e coa miña familia. Houbo outras mil e unha cousas, o recibimento no aeroporto de Alvedro, que parecía Bienvenido Mr. Marshall, só faltaba a banda municipal e os foguetes (alí estaban pais, tias, curmáns e amigos, unha emoción).
Logo quedoume tamén a voda dun dos meus, do Ro, casado e ben casado, festaca incluída e caída libre de cubatazos e demais licores. Así foi, que voltei a Xapón con algún quiliño de máis de graxas e untos (xa estou facendo para definirme de novo).
Sabía que voltar á terra íame marcar, o que non sabía era que me ía marcar con fogo, pois xa 3 semanas despois e aínda non o podo tirar da cabeza. RECORDOS.