Tras a dura camiñata do dia, recorridos mais de 40 kilometros en 6 horas, ao trote lexionario e con mais de trinta kilos nas costas, o descanso atopamolo gracias a nai do Nakanishi, que despois da chamada de axuda do seu fillo enviounos o enderezo deste bo home, que tiña unha pousada a uns 7 km de onde estabamos, collemos os macutos e alá fomos, o Nakanishi arrastrandose como podia. O home recibiunos como se fosemos da familia, mostrounos o camiño para o día seguinte e mentres bebiamos unha merecida cervexa falabamos de relixión e das bondades e dificuldades de vivir no campo. Boa conversa e boa xente, como recordo deixamoslle a nosa sinatura, pois a filla que tiña, de 9 anos, non tiña visto un gaijin (estranxeiro) na sua vida, e chamoulle a atencion os nosos ollos e ese xapones tan malo que falábamos