NEVOU E NON ESCANPOU. Semella que este ano, a diferenza do anterior, o quecemento global non afectou tanto a Kyoto e deixounos paisaxes invernais durante un bo par de meses. Se o inverno pasado caracterizarase pola seca, este ano nevou e volveu nevar, e non só nas montañas se non que tamén en Kyoto. E nun deses fins de semanas de tolemia, decisións tomadas en plena efervescencia alcoólica psicotrópica, decidimos coller tren e manta e tirar para o monte. Mala hora, a viaxe de ida foi para matar a resaca, algúns dormindo a mona e outros facendoa. Na foto xa podedes ver como íamos de abrigados, e iso dentro do tren; fóra... buff, nen pensalo. Enchegados ao noso destino, entre bolas e coñas, comezamos a ascensión, que a penas nos levou unha hora, o tempo que tardamos en decatarnos de que nin pa dios íamos chegar á a priori concertada meta. 420 metros, iso é todo o que puidemos subir nunha hora. Insensatos, máis de un metro de neve impedíanos o paso, e aínda que tentamos facer natación encima da parede branco, tras uns trinta metros ao estilo "de espalda" o berro de "itaiiiii" (ou, "doe carallo") fixonos tirar pra baixo co rabo entre as patas e conxeladiños como waltdisney.