NON FUMAR. As regras esténdense e chegan tamén a Kyoto. O concello decidíu proibir o consumo de tabaco fumable nas rúas do centro de Kyoto, como se na Coruña proiben fumar en San Andrés, na rúa Real e toda a zona de copas. Ían dados.

A excusa que poñen para impor esta nova norma é que hai un par de meses un fumador quemoulle un ollo a un rapaz que paseaba pola rúa. Insensato!, semellante acto vaille custar a liberdade de fumarse un ciga a un grande grupo de xaponeses.

A min, a verdade e que ma trae frouxa, pois non son fumador, pero pareceme un pouco excesivo isto de proibir fumar ao ar. Comézase por isto e acábase ...

HAICHE NOMES E NOMES. Tocame la PO, ya no te lo digo, tocame la CHO, rabo de gorrino.

A tortilla de con cebola non ía ter moito éxito na nosa terra se o latín non tivese evolucionado. Bendita etimoloxía.

SAKURA. E un ano máis chegou a época das cerdeiras e igual de rápido que veu foise. A sorte é que grazas a miña bici ou ás boas pernas que teño, puiden viaxar de sul a norte para estender un pouco máis esta época de flores como neve e paisaxes tinxidas de branco. E alá fumos o Nakanishi e máis o que aquí escribe, camiño de Yoshino, a "capital" das cerdeiras. A viaxe foi célere, saimos o venres a noite, as 9 e meia, coas bicis metidas nas bolsas subimos a un tren que nos deixou ao pe da montaña a iso das 12. Montamos as bicis e subimos varios quilometros ata o decidido lugar de pernocta. Pernocta pernocta non houbo, sentamos 20 minutos e as 3 da mañá o frio xa non nos deixaba ternos así que paseamos toda a noite, movéndonos para sentir algo de calor. As catro e meia, aínda noite, recollemos e tiramos pra riba, case sen ver vamos subindo e disfrutando como o desexado sol vai saíndo e quentando a estrada e os nosos corpos, xa templados pola exixencia da subida. (hai tedes, na foto, o perfil da ruta baixo a nosa sombra). Chamounos a atencion que xa desde as 5 da mañá a zona encherase de ordas de vellos e vellas que subían en masa todo equipados para pasar un día de paseo e pitanza. Os vellos no monte e os xoves na cama, o mundo do revés.

O Nakanishi non daba moito así que cambiamos as bicis, pero nen así. Xa de novo no ponto de saída tomamos fotos e iniciamos o regreso (en bici) Outros 90 km ate Kyoto, planos pero co vento en contra e eu cagandome en Eolo e no cicloturismo. O día fixose longo, pois desde as 4 e meia da mañá ata as 7 estivemos dandolle á manivela, pero, a verdade, mereceu a pena.

KAIRO. Xa todos sabedes que os xaponeses están en todo; calquer cousa imaxinable xa está inventada en Xapón, e unha das cousas máis úteis son os "kairos". Os que seguides o blog xa pudéchedes comprobar que o inverno aquí non é como en Ghana e a xente non canta "Galicia banana". Aquí o inverno éche crú, vai frio e humidade, polo que a sensación de conxelarse é intensa. E para combatir este mal corpo os nipóns usan os "kairos", pequenas bolsiñas con "nonseiqué" mineral dentro que unha vez abertas son colocadas polo usuario no lugar que el decida e tes esa zona do corpo quente por unhas 8 ou 12 horas. Invento do copón que aínda non chegou a Europa pero que non tardará. O prezo ronda os 2 ou 3 euros un paquete de 6 e tede ollo, que se o colocades directamente na pel podedes quedar fritidos nun santiamén. Moi recomendable para os que ides ao monte coma min (aínda que eu só o utilizei dúas veces, espartanismo ao poder!)

FOISE. Levouno o ar, nun avión de Air Quatar partiu camiño de terras aínda conxeladas o noso amigo Patrik Karlsson, Patricio. Deixounos sós e deixouna tamén soa. A moza queda en Xapón, pendente do tempo e supoño que tecendo e destecendo como o fio de Ariadna, esperando o seu Ulises que quizais non volverá.

Houbo moitas festas de despedida, moitos karaokes, moitas ceas, moitas risas e bagoas, pero quizais foi a última noite a máis emotiva, xuntos os catro tunantes, nun karaoke, cantando ata as tantas, o Nakanishi cunha corrosca que nin pa qué, ao fin tivemos que deixalo na rúa, co frio que facía, para dormir a mona, xa de mañá remolcámolo para casa nun taxi. Pero antes das consecuencias previstas do alcool, houbo risas, bagoas e rematamos todo cantando NON TE VAIAS RIANXEIRA (Patochán, un saúdo desde Xapón) (Na foto podedes ver xa as meio bágoas nos olliños do Patricio e o Nakanishi todo gayer a chorar a perda do "amigo" xa todo cocido, o pobre non daba máis)

"Stupeur et Tremblements". Comentaba alguén anónimo neste blog que cómo reacionaran os xaponeses ante o filme francés "Stupeur et Tremblements". O certo é que esta cinta aínda non se debeu pasar en Xapón e se o fai será en salas non "comerciais". Eu tampouco tiven a oportunidade de velo, aínda que si lin algo del en internet. A verdade é que en Xapón podemos atopar de todo, existen os contrastes máis extremos en canto a traballo, regras, roupas, modais, etc, e o certo é que no mundo laboral hai moito pisoteador e pisoteado. Aquí non existen os sindicatos, e as horas extras "voluntarias" son algo do máis normal e xa perfectamente asumido. As empresas son os verdadeiros deuses do páis.
Sobre o cine tamén quería comentar algo; a súa influéncia é nula en Xapón, por exemplo, Kyoto, cidade de 1.500.000 habitantes conta con apenas 6 cines e máis ou menos as mesmas salas que A Coruña. Ademais, case todas as producións chegan con bastante retraso e por poñer un exemplo, hai películas que demoran máis de dous anos en poder ser vistas aquí, aínda que as veces isto resulta bo, pois aínda non puidemos "disfrutar" da última versión stalloniana de Rambo (por certo, "rambo" significa -violento- en xaponés).
En fin, gustaríame comentar moito máis sobre cine e sobre esa película francesa pero por problemas de tempo ríndome a poder falar algún día persoalmente coa personaxe que fixo o comentario. Graciñas.

NEVOU E NON ESCANPOU. Semella que este ano, a diferenza do anterior, o quecemento global non afectou tanto a Kyoto e deixounos paisaxes invernais durante un bo par de meses. Se o inverno pasado caracterizarase pola seca, este ano nevou e volveu nevar, e non só nas montañas se non que tamén en Kyoto. E nun deses fins de semanas de tolemia, decisións tomadas en plena efervescencia alcoólica psicotrópica, decidimos coller tren e manta e tirar para o monte. Mala hora, a viaxe de ida foi para matar a resaca, algúns dormindo a mona e outros facendoa. Na foto xa podedes ver como íamos de abrigados, e iso dentro do tren; fóra... buff, nen pensalo. Enchegados ao noso destino, entre bolas e coñas, comezamos a ascensión, que a penas nos levou unha hora, o tempo que tardamos en decatarnos de que nin pa dios íamos chegar á a priori concertada meta. 420 metros, iso é todo o que puidemos subir nunha hora. Insensatos, máis de un metro de neve impedíanos o paso, e aínda que tentamos facer natación encima da parede branco, tras uns trinta metros ao estilo "de espalda" o berro de "itaiiiii" (ou, "doe carallo") fixonos tirar pra baixo co rabo entre as patas e conxeladiños como waltdisney.

SAN VALENTIN. Xa choveu e nevou moito desde a última vez que escrebera, asi que teño moitas cousas que contar. Comezarei hoxe por falar do día de San Valentín. Xa comentara no meu anterior blog que aquí celebrase bastante este día, pero o curioso é que só as mulleres regalan chocolates, e non só a persoa que queren ou aman, senón tamén a compañeiros e amigos. Eu, como home, encantado, pois recibín sete caixas de chocolates, algunhas de prezo incalculábel, económico e non tanto sentimental. O malo de asunto é que un mes despois, hai que corresponder e devolver o regalo. Trátase do Día Branco, no que os homes compran chuminadas, quincalladas ou máis chocolates a ou as rapazas anteriores ou a outras novas. O caso é regalar e mercar. Por certo, os deseños son do máis traballado asi que podedes imaxinar o prezo (non se andan con chiquitas os xapos).