galegonosolnacente

2008-05-28T17:44:00.000-07:00

FELICIDADES; FELIZ ANIVERSARIO NAKANISHIIII!!!

Hoxe o Nakanishi cumpre anos, é un secreto a súa idade así que vamos a respetalo e non dicir que ten xa 21 anos. Vaia por deus.., escapouseme.

Nakanishi Kunihito, malia a súa escasa idade difire bastante doutros xaponeses pola súa intelixencia, coñecementos xerais e activismo. Gosta de moverse e pasalo ben xunto dos amigos, viaxar, beber moderadamente alcool e sobre todo sobre todo COMER. O pirata foise convertindo no meu mellor amigo aqui en Xapón e grazas a el podo mellorar o meu xaponés, aprender cousas da súa cultura e pasalo ben, de aí que lle dea esta homenaxe e o felicite.

A amizade en Xapón é un pouco diferente ao que estamos acostumados na nosa terra. Disque para atopar un bo amigo nipón tes que traballalo uns dous anos, que resulta difícil confraternizar e profundizar con estas xentes. Os xaponeses, a pesar de ser unha sociedade grupal, que se move en masa e na que non gusta ir contracorrente, teñen a peculiaridade de ser bastante individuais, como os gatos, de aí eses ollos rasgados. Cantidade de xente pasa os sábados e domingos sós, sen sair; viaxan e tamén van ao cine sen necesidade de ir cun amigo, e, por suposto, viven tamén sós.

Pero o Nakanishi ten algo diferente, certa feminidade que lle fai relacionarse cos gaijins (estranxeiros) e tamén unhas ganas de "coñecer" que lle fan diferentes aos outros. O outro día, falandomos de ciencia e filosofía (el estuda física), concluímos que a verdadeira universidade, o verdadeiro estudo, é o Universal, repudiando a especialización de hoxe en día. De aí que o Nakanishi sexa viaxeiro, educado, atento, con ganas de coñecer, activo, deportista, bo comedor, bebedor, conversador e sobre todo aberto.

Varias anecdotas falan das súas diferenzas cos españois e dan conta da súa refinada educación e respecto. En certa ocasión íamos os tres espartanos camiño da montaña nun tren, cando Patrik, aproveitando que no asento de enfrente non había ninguén, puxo os pes encima para botar unha soneca. O Nakanishi advertiulle que iso non estaba ben pero o sueco continuou coa súa; voltoulle advertir o Nakanishi e o Patrik cinco minutos despois rendiuse e acabou pondo os pes en posición normal. Rematada a nosa viaxe no tren, o Nakanishi, antes de abandonar o vagón, sacou unha toalla do seu bolso e limpou escrupolosamente o asento onde Patrik apoiara as súas pezuñas. Vaia tio.

Outra anecdota da súa bondade foi cando percorrimos o camiño de Kumano, esa peregrinación que ten tanto parecido co noso Camiño de Santiago. Pois ben, nos 4 días da viaxe, evidentemente producimos lixo, (envoltorios, residuos orgánicos, papeis, etc). Pouco a pouco enchemos unha bolsa cos nosos residuos que Nakanishi encargábase de transportar. A pesar de pasarmos por diante de moitas tendas ou estacións nas que poder tirar o lixo, o Nakanishi, aínda que escaso de forzas, regresou a Kyoto, a casa, coa bolsa, 4 días despois, para unha vez no seu lar, separar os residuos e tiralos no seu propio caixote e non molestar aos propietarios das tendas e demais (a recollida do lixo en Xapón é privada, non hai apenas caixotes do lixo públicos). manda carallo 69. Boa peza este Nakanishi. Felicidades meu.

2008-05-19T19:28:00.000-07:00

RESTAURANTE ESPAÑOL. Rematamos a nosa viaxe na estación de Hiroshima, nun restaurante español, tomando unhas tapas e uns viños e collendo enerxías para a longa viaxe en bus nocturno que nos quedaba para regresar a Kyoto. Ollo, só eran uns 400km pero estivemos enlatados na carraca automotriz desde as 9.30 horas da noite ate as 6 da mañá. Velocidade media: uns 48 km/h e por autoestrada!!. Simplemente criminal. Bueno, hai que decir que paramos 3 horas para que o chofer botase unha soneca. Moito me recordou aos vellos tempos da Galiza ou á "rede rodoviaria" portuguesa. Xa vedes que o transporte de superficie xaponés non vós é para tanto...

2008-05-19T19:12:00.000-07:00

VIAXES GASTRONÓMICAS. Cantas veces preguntei aos meus alumnos cal foi a principal motivo da súa viaxe e a resposta repítese continuamente. "Ai, é que quería comer o típico okonomiaki de Hiroshima" ou, "E que o sushi de Oobama éche moi famoso" e "A empanada de Arteixo éche a millorciña". Cajo nas viaxes culinarias. O certo é que os meus compañeiros de viaxe dividense en dous: Nakanishi, que alá onde for quere comer o máis famoso de todo, para iso sérvese de revistas e guías de viaxe no que se presentan os restaurantes máis famosos e as comidas máis típicas do lugar. Non dubida dar un rodeo quilométrico se con iso consigue chegar ao seu obxectivo. Logo, o segundo tipo de camiñantes son os estranxeiros, ou sexa, nós, que nos dá absolutamente igual comer alí ou alá, pois a verdade é que a min o okonomiaki de Hiroshima e o okonomiaki de Kyoto sábeme practicamente igual, e é así como a maioría das ocasións acabamos comprando un oniguiri ou bola de arroz nun super e con iso xa temos gasolina para ir arreando. (na foto tedes a cara do Reagen despois de que a camareira ou cociñeiro nos servira absolutamente o contrario do que tiñamos pedido)

2008-05-19T07:33:00.000-07:00

TIBURON. E VAI E DEULLE POR DETRÁSss. Continuamos a nosa viaxe por Miyajima. Facemos parada nunha praia e sorpréndenos que o Nakanishi non queira entrar na auga. Vale que poñas de escusa que non tes bañador, que a auga está fria ou que a incipiente menstruación pode crear unha marea vermella. Pero é que O noso amigo comentounos que en Xapón teñen regras ata para isto, para darse un chapuzón. Por exemplo, se queredes subir o monte Fuji teredes que esperar ate o 1 de xullo que é cando "abre a sesión" de subida, e para ir a praía haivos a mesma cousa, creo que é desde a terceira semana de xuño. Regras! Ja!. Nós, estranxeiros, pasamonos estas cousas polo forro e alá foi, que o Nakanishi tivo que beber dúas cuncas do caldo que non quería porque un jichiño desgraciado deulle por detrás. Haivos malas xentes ata no Xapón.

2008-05-11T18:11:00.000-07:00

CALVOS. Coitada a xente que sufre de alopecia, pois disque as súas cabezas semellanse cos pandeiros.

A cousa foi que mentres rubiamos o monte Misen, entre os penedos, atopamos no meio do camiño con que a xente estaba a subir comodamente neses telesféricos que vedes na foto. Iso si, previo pago de, ollo!, 1800 iens (12 euros). Indignados por considerar que semellante artefacto poluía o cume do monte sacro (a verdade é que moi indignados non estabamos e sí con ganas de troula) amosamos os nosos rabos albinos a todos aqueles que baixaban e subían naquele transporte codificado. Manda carallo cos "gaijins" (en cristián sería algo así como "guiris"), sempre a dála nota (pero que ben o pasamos!).

2008-05-11T17:45:00.000-07:00

A ANIMALADA DA ILLA. Quizais a "animalada" da illa non sexan os numerosos cervos e macacos que a poboan, senón as ordas de turistas e domingueros que alá vamos. Senón que llo digan ao pobre tanuki (ese animaliño que aparece morto na foto, símbolo da boa sorte en Xapón) victima dun atropelo por un coche nunha illa na que os coches son máis inúteis que un supositorio de sabor limón (de lado a lado a illa tens apenas 10 kms.) e que cunha bicicleta xa podes ser o rei do manbo.

En fin, nós, pasando da turistada, decidimos tirar en dirección contraria ao templo, para o outro lado da illa, onde non atopamos ninguén mais si moitos animaliños como na foto.

2008-05-09T02:09:00.000-07:00

MIYAJIMA. E xa chegados ao domingo, despois de durmir todo o que non puideramos durmir o día anterior, tomamos o barco e dirixímonos a Miyajima, unha das moitas belezas de Xapón.. Tratase dunha illa de 30 km de circunferencia no que aparte da fermosa costa, non hai que deixar de visitar o famosísimo "torii" ou esa especie de portería de rugby que hai perto de todos os santuarios sintoistas de Xapon. Esta é a principal atracción dos turistas, que nada máis desembarcar dirixense directos para alá, mais a verdade é que coa cantidade de xente que hai apenas se pode disfrutar. O templo ao que pertence o torii, Itsukushima, foi considerado un lugar sagrado desde os inicios de Xapón. A xente adoraba a illa pola súa beleza e por seren augas de moita pesca e protectora de ventos, ondas e piratería. Pouco a pouco foise crendo que unha deusa moraba na illa e así para recibila decidiuse construir o santuario en 811 aínda que a última reconstrución data de 1533.

Nas fotos vedes o mesmo torii en preamar e baixamar (perde bastante) .

2008-05-05T00:33:00.000-07:00

COMA ENANOS! Despois da visita de Hiroshima, tiramos ao meio día para Miyajimaguchi, a vila onde vive Maju. Os pais acollennos extraordinariamente ben, ensinannos a súa casa (enorme para o que estamos acostumados a Xapón) e as instalacións do seu negocio (son productores de ostras e por certo, se vedes ben a foto, podedes ver que as bateas están feitas por eles mesmos, con troncos de bambú e caña). A vista desde o lugar é fermosa, algo así como a da ría de Arousa ou Noia pero áinda máis abrupta, illas e máis illas, montes, volcáns.... Unha marabilla da natureza.

Os páis, sorprendidos de ver as nosas intencións natatorias (íamoslles nadar mesmo en frente da súa da casa, no peirao; decidiron levarnos na súa barca de ruta polas inmediacións da illa de Miyajima, ensinándonos as súas bateas de ostras e levándonos a praias desérticas nas que disfrutamos dun baño como nunca o tiñamos disfrutado en Xapón. Mesmo o can, Vanila, animouse e deunos guerra dentro da auga (os rabuñazos que aínda hoxe teño na pel dan boa conta das súas artes natatorias). Experiencias inolvidábeis nun só día e aínda máis leña que a lumiera non se apague, pois aínda quedaba a barbacoa final; dous días non stop de máis e máis vivencias. (o noso ritmo de vida en Xapón e de shinkansen)

2008-05-05T00:16:00.000-07:00

1000 GROUS. Xa sabiamos que os xaponese teñen unhas mans privilexiadas e esta destreza faise patente na finura do seu are, por exemplo no "origami" (dobrar papel). Todos temos feitos avións ou barcos de papel, os xapos tamén os fan, pero máis e mellor.

O origami forma parte da vida cotidiá dos xaponeses, calquer persoa é capaz de ler o significado das múltiplas figuras, entre elas as máis sinxelas, as "orizuru" ou grous de papel. Moitos xaponeses, se llo pides, podenche facer un grou de papel en apenas uns segundos, pero non se conforman con iso, e se algún ser querido atopase enfermo alá van eles e fanche "senzaburu" (ou mil grous de papel), para que o doente se recupere canto antes. No parque da Paz de Hiroshima milleiros de grous penduran de todos os monumentos que recordan as víctimas. Ogalla as grous non fosen necesarias.

(na foto, aos lados do monumento, podedes observar os milleiros de grous -en castelán "grullas"- de papel. Un exemplo dos moitos que podedes atopar nese parque)

2008-05-04T23:53:00.000-07:00

ANFITROA. Maju, a moza de Patrik, a que vive penelopianamente, esperando un amor que sabe Deus se voltará, acolleunos xunto coa súa familia como se fosemos parte dela. Primeiramente acompañounos por Hiroshima e levounos a un restaurante famoso de Okonimiaki, a pizza xaponesa. Logo deiunos pousada na casa dos pais, mesmo en frente da illa de Miyajima e aínda por riba puidemos celebrar a nosa chegada perto do mar cunha viaxe en barco polos arredores da illa e logo rematar o día cunha barbacoa xunto dos seus país. Quen dixo que os xaponeses eran frios!

2008-05-04T21:36:00.000-07:00

DE NOVO OS MOSQUETEIROS DE RUTA, esta vez tocou viaxar para o sur de Honshu, visitando Hiroshima e a pequena illa de Miyajima, un dos 3 lugares máis belos de Xapón, xunto a Amano Hashidate (que xa visitei hai un ano) e Matsushima, no norte de Tokyo (quizais a miña próxima parada?).

A viaxe comezou o venres despois do choio, como sempre, saíndo a horas intepestivas, collo o tren que me leva perto dos outros viaxeiros, o infatigábel comedor Nakanishi Kunikun e o español adoptivo Reagen Ayanami. Despois de cambiar catro veces de tren nun traxecto de 220 km., shinkansen incluído, atópome en Okayama, na metade do camiño, cos colegas. Son as 11.30 da noite e non temos hotel nen tren, asi que decidimos facer noite na barra dun bar, cantando a xeito de karaoke mentres damos conta de meia ducia de cervexas. As 4 da madrugrada, cos camareiros ate os mismisimos, saímos arrastrados e tumbados diante da estación, nunha escaleiras, deixamos que pasen duas horiñas durmindo a mona, ate que collemos o tren que nos deixou en Hiroshima as 8.30 da mañá. Aínda co automático posto, pois o alcool aínda facía efecto, visitamos a cidade xunto coa nosa anfitriona, Maju, a moza do Patrik, o noso amigo sueco.

Hiroshima e unha cidade nova, xa podedes imaxinar desgraciadamente o porqué. Grandes e luminosas avenidas que cruzan cantidade de canais. Antigüedades haivos poucas e o lugar máis famoso e que merece visita e o Parque da Paz e o seu museo. Pasamos a mañá recapacitando sobre as fatalidades da evolución cando o poder cae en más mans e tamén aprendimos como hai que aprender a perdoar e acabar asi coas xenreiras que tanto mal fan.

2008-04-27T01:12:00.000-07:00

NON FUMAR. As regras esténdense e chegan tamén a Kyoto. O concello decidíu proibir o consumo de tabaco fumable nas rúas do centro de Kyoto, como se na Coruña proiben fumar en San Andrés, na rúa Real e toda a zona de copas. Ían dados.

A excusa que poñen para impor esta nova norma é que hai un par de meses un fumador quemoulle un ollo a un rapaz que paseaba pola rúa. Insensato!, semellante acto vaille custar a liberdade de fumarse un ciga a un grande grupo de xaponeses.

A min, a verdade e que ma trae frouxa, pois non son fumador, pero pareceme un pouco excesivo isto de proibir fumar ao ar. Comézase por isto e acábase ...

2008-04-20T16:45:00.000-07:00

HAICHE NOMES E NOMES. Tocame la PO, ya no te lo digo, tocame la CHO, rabo de gorrino.

A tortilla de con cebola non ía ter moito éxito na nosa terra se o latín non tivese evolucionado. Bendita etimoloxía.

2008-04-18T05:59:00.000-07:00

SAKURA. E un ano máis chegou a época das cerdeiras e igual de rápido que veu foise. A sorte é que grazas a miña bici ou ás boas pernas que teño, puiden viaxar de sul a norte para estender un pouco máis esta época de flores como neve e paisaxes tinxidas de branco. E alá fumos o Nakanishi e máis o que aquí escribe, camiño de Yoshino, a "capital" das cerdeiras. A viaxe foi célere, saimos o venres a noite, as 9 e meia, coas bicis metidas nas bolsas subimos a un tren que nos deixou ao pe da montaña a iso das 12. Montamos as bicis e subimos varios quilometros ata o decidido lugar de pernocta. Pernocta pernocta non houbo, sentamos 20 minutos e as 3 da mañá o frio xa non nos deixaba ternos así que paseamos toda a noite, movéndonos para sentir algo de calor. As catro e meia, aínda noite, recollemos e tiramos pra riba, case sen ver vamos subindo e disfrutando como o desexado sol vai saíndo e quentando a estrada e os nosos corpos, xa templados pola exixencia da subida. (hai tedes, na foto, o perfil da ruta baixo a nosa sombra). Chamounos a atencion que xa desde as 5 da mañá a zona encherase de ordas de vellos e vellas que subían en masa todo equipados para pasar un día de paseo e pitanza. Os vellos no monte e os xoves na cama, o mundo do revés.

O Nakanishi non daba moito así que cambiamos as bicis, pero nen así. Xa de novo no ponto de saída tomamos fotos e iniciamos o regreso (en bici) Outros 90 km ate Kyoto, planos pero co vento en contra e eu cagandome en Eolo e no cicloturismo. O día fixose longo, pois desde as 4 e meia da mañá ata as 7 estivemos dandolle á manivela, pero, a verdade, mereceu a pena.

2008-04-14T17:33:00.000-07:00

KAIRO. Xa todos sabedes que os xaponeses están en todo; calquer cousa imaxinable xa está inventada en Xapón, e unha das cousas máis úteis son os "kairos". Os que seguides o blog xa pudéchedes comprobar que o inverno aquí non é como en Ghana e a xente non canta "Galicia banana". Aquí o inverno éche crú, vai frio e humidade, polo que a sensación de conxelarse é intensa. E para combatir este mal corpo os nipóns usan os "kairos", pequenas bolsiñas con "nonseiqué" mineral dentro que unha vez abertas son colocadas polo usuario no lugar que el decida e tes esa zona do corpo quente por unhas 8 ou 12 horas. Invento do copón que aínda non chegou a Europa pero que non tardará. O prezo ronda os 2 ou 3 euros un paquete de 6 e tede ollo, que se o colocades directamente na pel podedes quedar fritidos nun santiamén. Moi recomendable para os que ides ao monte coma min (aínda que eu só o utilizei dúas veces, espartanismo ao poder!)

2008-04-14T17:11:00.000-07:00

FOISE. Levouno o ar, nun avión de Air Quatar partiu camiño de terras aínda conxeladas o noso amigo Patrik Karlsson, Patricio. Deixounos sós e deixouna tamén soa. A moza queda en Xapón, pendente do tempo e supoño que tecendo e destecendo como o fio de Ariadna, esperando o seu Ulises que quizais non volverá.

Houbo moitas festas de despedida, moitos karaokes, moitas ceas, moitas risas e bagoas, pero quizais foi a última noite a máis emotiva, xuntos os catro tunantes, nun karaoke, cantando ata as tantas, o Nakanishi cunha corrosca que nin pa qué, ao fin tivemos que deixalo na rúa, co frio que facía, para dormir a mona, xa de mañá remolcámolo para casa nun taxi. Pero antes das consecuencias previstas do alcool, houbo risas, bagoas e rematamos todo cantando NON TE VAIAS RIANXEIRA (Patochán, un saúdo desde Xapón) (Na foto podedes ver xa as meio bágoas nos olliños do Patricio e o Nakanishi todo gayer a chorar a perda do "amigo" xa todo cocido, o pobre non daba máis)

2008-04-02T09:27:00.000-07:00

"Stupeur et Tremblements". Comentaba alguén anónimo neste blog que cómo reacionaran os xaponeses ante o filme francés "Stupeur et Tremblements". O certo é que esta cinta aínda non se debeu pasar en Xapón e se o fai será en salas non "comerciais". Eu tampouco tiven a oportunidade de velo, aínda que si lin algo del en internet. A verdade é que en Xapón podemos atopar de todo, existen os contrastes máis extremos en canto a traballo, regras, roupas, modais, etc, e o certo é que no mundo laboral hai moito pisoteador e pisoteado. Aquí non existen os sindicatos, e as horas extras "voluntarias" son algo do máis normal e xa perfectamente asumido. As empresas son os verdadeiros deuses do páis.
Sobre o cine tamén quería comentar algo; a súa influéncia é nula en Xapón, por exemplo, Kyoto, cidade de 1.500.000 habitantes conta con apenas 6 cines e máis ou menos as mesmas salas que A Coruña. Ademais, case todas as producións chegan con bastante retraso e por poñer un exemplo, hai películas que demoran máis de dous anos en poder ser vistas aquí, aínda que as veces isto resulta bo, pois aínda non puidemos "disfrutar" da última versión stalloniana de Rambo (por certo, "rambo" significa -violento- en xaponés).
En fin, gustaríame comentar moito máis sobre cine e sobre esa película francesa pero por problemas de tempo ríndome a poder falar algún día persoalmente coa personaxe que fixo o comentario. Graciñas.

2008-04-02T08:55:00.000-07:00

2008-04-02T08:26:00.000-07:00

NEVOU E NON ESCANPOU. Semella que este ano, a diferenza do anterior, o quecemento global non afectou tanto a Kyoto e deixounos paisaxes invernais durante un bo par de meses. Se o inverno pasado caracterizarase pola seca, este ano nevou e volveu nevar, e non só nas montañas se non que tamén en Kyoto. E nun deses fins de semanas de tolemia, decisións tomadas en plena efervescencia alcoólica psicotrópica, decidimos coller tren e manta e tirar para o monte. Mala hora, a viaxe de ida foi para matar a resaca, algúns dormindo a mona e outros facendoa. Na foto xa podedes ver como íamos de abrigados, e iso dentro do tren; fóra... buff, nen pensalo. Enchegados ao noso destino, entre bolas e coñas, comezamos a ascensión, que a penas nos levou unha hora, o tempo que tardamos en decatarnos de que nin pa dios íamos chegar á a priori concertada meta. 420 metros, iso é todo o que puidemos subir nunha hora. Insensatos, máis de un metro de neve impedíanos o paso, e aínda que tentamos facer natación encima da parede branco, tras uns trinta metros ao estilo "de espalda" o berro de "itaiiiii" (ou, "doe carallo") fixonos tirar pra baixo co rabo entre as patas e conxeladiños como waltdisney.

2008-04-02T08:07:00.000-07:00

SAN VALENTIN. Xa choveu e nevou moito desde a última vez que escrebera, asi que teño moitas cousas que contar. Comezarei hoxe por falar do día de San Valentín. Xa comentara no meu anterior blog que aquí celebrase bastante este día, pero o curioso é que só as mulleres regalan chocolates, e non só a persoa que queren ou aman, senón tamén a compañeiros e amigos. Eu, como home, encantado, pois recibín sete caixas de chocolates, algunhas de prezo incalculábel, económico e non tanto sentimental. O malo de asunto é que un mes despois, hai que corresponder e devolver o regalo. Trátase do Día Branco, no que os homes compran chuminadas, quincalladas ou máis chocolates a ou as rapazas anteriores ou a outras novas. O caso é regalar e mercar. Por certo, os deseños son do máis traballado asi que podedes imaxinar o prezo (non se andan con chiquitas os xapos).

2008-02-19T17:27:00.000-08:00

OS PROTAGONISTAS DA VIAXE. Sen dúbida nunca esquecerei esta

miña peregrinación por terras xaponesas. Experiencia única cos meus mellores amigos aquí en Xapón Patrik Carlsoon, de nacionalidade sueca, e Nakanishi, Kunihito, xaponés. Compartir cos que queres a felicidade foi sen dúbida o mellor deste nosos "camiño" e por iso decidimos coller os macutos os tres aventureiros e lanzarnos en pleno inverno a papar frio e coñecer e coñecernos máis. Son estas viaxes, como as que fixen a Marrocos co club Artabros, ou aquela co meu pai e meu irmán aos Ancares, as frecuentes visitas aos Pirineos con toda a familia, ..., son as viaxes recordos inborrábeis e que forman a miña personalidade. Viaxeiro no Xapón, recordos que quedarán para sempre e que non consigo aínda tirar da cabeza cada vez que vexo as fotos. Sentimento de nostalxia por sensacións que dificilmente volverán pero que hai que aprender a asimilar. Iso debe ser un dos secretos da vida, saber asumir o paso do tempo.

2008-02-19T16:54:00.000-08:00

KUMANO KODO

KUMANO KODO. Tratase este

dun Patrimonio da Huminadade, ruta de peregrinaxe hermandada co noso Camiño de Santiago que percorre a parte máis meridional da illa de Honsu, a máis grande de Xapón. Son 500 kms. para visitar os tres templos principasi sintoistas: Hongu, Hayatama e Nachi, onde se atopa tamén a fervenza máis alta de Xapón. O camiño está perfectamente conservado, como na antiguedade no período Edo, no século XVII, cando o señor Tokugawa o creou e instalou homes para mantelo e cobrar tamén as peaxes.

A viaxe comenzou para Patrik e Nakanishi o venres ao amencer e para min o sábado as 4 da mañá, despois dun bo almorzo fun correndo ata a estación de Kyoto, (5km), logo case 4 horas de tren ata Kii Tanabe, onde comeza o camiño. Alí tiña pensado coller un bus para atopar aos meus amigos pero resultou que por culpa do inverno non había servizo, e sen pensalo dúas veces e confiando nas miñas forzas (armado dun mapa caralludo, cos desniveis e horarios) comenzei a correr como un tolo polo monte. Despois duns 20 kms as carreiras logrei ver na neve as pegadas dos meus amigos, e a medida que se facían máis profundas a miña confianza medraba e o medo a non atopalos disipábase. No cume dunha colina foi cando divisei dous sombreiros e alá estaban o par de peregrinos, derrotados, derrubados encima duns penedos. O Nakanishi notaba xa as dificuldades de levar 30 kilos de peso. Que animal! O tio levaba cociña, tenda de campaña, duas esterillas, dous pares de botas, e a lista eternizase. Continuamos a ruta que nos levaría por Hongu (fixemos noite), Nachi (outra noite) e finalmente o mar en Kumano e Shirahama. A cousa a verdade, e aínda que tiven que levar dúas mochilas, a miña e a do Nakanishi, fíxoseme menos dura que o Camiño de Santiago, quizais por ser moito máis explosivo (fixémola rota en 3 días e so 100 kms frente aos 170 que fixera do Camiño) e tamén pola idade, xa agora máis maduro. En fin, unha marabilla de rota e todo foron alegrías e boas experiencias

O camiño é fermoso, quizais máis que o noso, pois é máis natural e está inzado de montañas, rios, vales, augas termais, fervenzas,..., é dicir, absolutamente natural. Tamén ten instalados toilets e algunhas cabañas para descansar ao longo do camiño, pero a verdade é que cando fomos nós, non foron necesarias pois nos tres días que percorremos a zona, facendo uns 100 kms, non atopamos nen un so peregrino. Cousas da metereoloxía e a época do ano.

2008-02-19T16:52:00.000-08:00

ORAR. E claro está, nun camiño de espiritualidade, de busqueda da virtude e coñecemento do que un realmente é e de como convivir coa natureza, había tamén momentos para o recollemento e a oración. Ave María Purísima.

2008-02-19T16:50:00.000-08:00

Había tamén paisaxes fermosas.

2008-02-19T16:43:00.000-08:00

CALENDARIO MICHELIN PARA CAMIONEIROS SOLIARIOS. E eu non sei o que ocorre, pero sempre que saímos fóra da casa atopamonos con estes individuos que estrañamente parecense a nós coa única salvedade da súa diferente tendencia sexual. Malia o frio que había, os tres gayers non dubidaron en espirse para ensinarnos as suas "gracias".

2008-02-19T16:30:00.001-08:00

No meio do camiño tamén tivemos repouso.

2008-02-19T06:42:00.000-08:00

E despois do bo tempo chegou a neve, non tanta como o pasado fin de semana, que de novo os tres camiñantes fomos ao monte pero esta vez si que non puidemos pasar da primeira etapa, mais dun metro de neve impedionolo. Impresionante. Nesta nosa viaxe por Kumano a neve non foi tan estricta con nós, e deixounos pasar polos sen máis dificuldade que o mollarnos coa súa suavidade branca.

2008-02-19T06:22:00.000-08:00

ONSEN. Un oasis de calor na montaña, todo o dia nevando, pisando sobre mollado, empapados, e cando xa a moral decaía, alá no meio dun río, xa na noitiña, cando non sabiamos onde meternos e acampar, atopamos aquela fonte de calor no meio do regato. Augas termais, calor quizais do averno, calor telúrico, a nós dábanos igual de onde viña, a cousa era deixar atrás o frio. Non o dubidamos, tiramos as roupas e no meio da neve entramos nas augas quentes do onsen, sen pagar, sen xente a molestar, en consonacia coa natureza e pese aos berros de vergoña do Nakanishi, que "tapasemos aqueles pingallos que metian medo", que "aquilo non era normal". Cousas das proporcións e perspectivas. (debido ao bafo que había non puidemos sacar mellores fotos).

2008-02-19T06:06:00.000-08:00

Tras a dura camiñata do dia, recorridos mais de 40 kilometros en 6 horas, ao trote lexionario e con mais de trinta kilos nas costas, o descanso atopamolo gracias a nai do Nakanishi, que despois da chamada de axuda do seu fillo enviounos o enderezo deste bo home, que tiña unha pousada a uns 7 km de onde estabamos, collemos os macutos e alá fomos, o Nakanishi arrastrandose como podia. O home recibiunos como se fosemos da familia, mostrounos o camiño para o día seguinte e mentres bebiamos unha merecida cervexa falabamos de relixión e das bondades e dificuldades de vivir no campo. Boa conversa e boa xente, como recordo deixamoslle a nosa sinatura, pois a filla que tiña, de 9 anos, non tiña visto un gaijin (estranxeiro) na sua vida, e chamoulle a atencion os nosos ollos e ese xapones tan malo que falábamos

2008-02-19T05:44:00.000-08:00

CASCADA. E xa enchegándomos ao fin da nosa rolda, visitamos a fervenza máis grande de Xapón, con máis de 100 metros, Nachi. Ubicada perto duns templos, é unha lástima que ao seu arredor haxa tanta "civilización" que desnaturaliza o que en realidade tiña que ser natural. Será porque viñamos do monte, da nada, de non atopar ninguén nen a penas rastros de humanos nun par de días, mais o certo e que chegados á dita fervenza, ningún de nós botou un berro de sorpresa ante a grandeza da cascada. Bonita, pero sen botar foguetes.

2008-02-19T04:36:00.000-08:00

A RECOMPENSA. E tras pasar un frio do carallo, sen poder durmir a pesar dos inventos xaponeses, tras as neves, os montes, as subidas e máis subidas rematamos a nosa viaxe no mar, como tamén o fai o Camiño cando se visita Fisterra. O mar, precioso, azul e nun día de frio pero co sol radiante, azul. Tanto era o bo tempo que a auga, malia estarmos en inverno e a uns 3 ou 4 graos, convidaba a entrar, e alá fun eu, a falta de de bañador, en porrancha viva. A xente abraiada, e non so por tomar en baño en inverno, tamén polo outro.

2008-02-14T22:56:00.000-08:00

NEVE. Xa comentara noutros posts que Xapón ten unha climatoloxía curiosa, pois nestas illas xuntanse o tropical máis o alpino e ten Xapón o record mundial de neve caída por un ano. E aínda que a cidade de Kyoto non é un dos lugares nos que máis neve cai, o pasado fin de semana veu un "fubuki" ou tormenta de neve que deixou vinte centimetros en apenas un par de horas. E nós, un par de días despois alá fumos a disfrutar das paisaxes brancas, correndo coma tolos polo monte, con calzado de verán e caendo como caen as copas cando saimos de festa, bendita neve.

2008-01-21T19:54:00.000-08:00

VOLCANS. E máis montes, e haivos centos; a beleza natural de Xapón é incríbel. Cando era novo pensaba que non había terra máis fermosa que Galiza, despois viaxei e só cando un se abre e aprende é cando se decata do moito que nos miramos o embigo.

2008-01-04T05:01:00.000-08:00

R.I.P. Non, non son as iniciais de "requiem in pacem", son as nosas, as dos tres mosqueteiros que foron de parranda, Reagen, Iago e Patrik.

2008-01-04T04:59:00.000-08:00

BUDA. E no meio do monte apareceu El, e vimos a luz.

2008-01-04T04:55:00.000-08:00

SISTEMAS. Xa vos comentei a cantidade de neve que cae en Xapón, algo de tolos. Para limpar a saída da casa e poder sair tomar un quinto na tasca, haivos sistemas e sistemas. Xa sabedes como son os xaponeses para estas cousiñas, estanvos en todo.

2008-01-04T04:45:00.000-08:00

MONTAÑA 2. Unha cousa é viaxar só e outra moito distinta é facelo cos amigos. Aproveitando as neves caídas e que o meu amigo Reagen, o indonesio, nunca vira a neve, alá fomos ensinarlla o meu sueco amigo Patrik mais eu. Unhas risas. Veña eu tentando poñer orden e a guiar a expedición pero non había maneira. Así foi, que entre brincos, puteos e xogos, ese par de rapazes acabaron desfondados. Pero antes deunos tempo a montala ben na montaña en plena nevada (me cago nas prediccións metereolóxicas). O boneco de neve non ten desperdicio e ven todo detallado. Os xapos quedaban abraidos (seica nunca viran pingallo de semellante tamaño).

2008-01-04T04:19:00.000-08:00

MONTAÑA. Chegado o inverno a Xapón, chega tamén a neve. E se hai neve, velaí está o Iago. Aínda que en Xapón hai poucos festivos, un dos máis longos son nestas datas, este ano desde o día 1 até o 4 foi festivo, e eu como fixen acueducto pois tirei para o monte, como as cabras. E realmente foi como as cabras, 50 km. de carreira, a trote machacante e cheo de neve. Unha outra experiencia máis neste país tan cheo de contrastes, entre o tropical e o alpino (Xapón é o páis do mundo no que máis precipitacións en forma de neve hai). Eu acabei destrozado, o meu corpo en loita coa natureza, harmonizandose, sentindo de verdade o que é o frio, a fame, o cansancio. A verdadeira humanización non está nas cidades.

2007-12-18T17:28:00.000-08:00

ARASHIYAMA. Se cadra unha das paraxes máis fermosas da cidade de Kyoto. A dous quilometros da miña casa é un lugar obrigado para facer carreiras mentres se disfruta da natureza. Este bairro é famoso e énchese de turistas cando florece a Primavera e tamén no Outono, cando as árbores mudan as súas cores. Logo, despois destes periodos Arashiyama convírtese nun bairro tranquilo, aínda que os tendeiros e hostaleiros do lugar, con picardía pecuniaria, decidiron crear hai varios anos algunhas celebracións para inzar de turistas ese bairro durante todo o ano. Así temos por exemplo esta festa da luz, todo o bairro é iluminado con pequenas lámpadas xaponesas que o fan aínda máis fermoso. Na foto, unha lámpada no que podedes intuir o "kanji" ou letra china "amor".

2007-12-11T18:28:00.000-08:00

OUTRO TRABALINGUAS:
"Tonari no kyaku wa yoku kaki kuu kyakuda" (o hospede do lado come a miudo kakis".

2007-12-11T18:11:00.000-08:00

MAKINETOS. No país da soidade, como relataba Sofia Coppola no "Lost in Translation", a vida ociosa dos xaponeses é bastante reducida e tamén bastante individualizada. Ao cine, ao karaoke, a beber, sempre van en parellas, os grupos de amigos son poucos. Pero tranquilos, haivos tamén unha alternativa: ir sos. S.O.S. Para o numeroso grupo que prefiren fuxir da sociedade e individualizarse, a parte dos pachinkos (maquinas comecartos controladas pola mafia, a yakuza), dos internets, das consolas e dos consoladores, temos tamén os makinetos de videoxogos que hai por miles en Xapón . Atopalos é bastante doado porque meten un barullo que nin diola. O uso, meter moediña e alá, a evadirse. Aí tedes, ese par de xaponesizados, dandolle duro

2007-12-09T03:50:00.000-08:00

LÉVOTE?

(o iago facendo a mudanza)

2007-12-09T03:42:00.000-08:00

MI NOMBRE ES LEGION.

Un empina e outro traballa. Parece mos xa galegos.

2007-12-09T03:11:00.000-08:00

UN DIA NORMAL. Foi un venres, erguinme como de costume a iso das oito. Un pouco de estudo e traballo de seguido ate as 9 menos dez da noite. As 9 e cinco xa estaba plantado na estación de Kyoto, pequeno macuto e a roupa do traballo. Era día de montaña. Na estación atopome co meu compañeiro de aventuras e loucuras xaponés, Nakanishi. El, ao contrario que o menda, leva mochilón de lexionario, cociña, saco de dormir, tenda, 8 capas de abrigo, comida e bebida para un reximento, as zapatillas e, ollo, ata un gorro de ducha. Todo iso para un día. Tocárselos... Fago eu agora inventario das miñas alforxas: abrigo de montaña, comida (escasa), unha botella de licor café (non é broma) e auga. Diferencia: 9 quilos de ná.

Collemos o tren as 9:30 e saimos en direción ao monte, Maibara. Chegamos ao destino 2 horas despois e unimos a outro colega xapo que ven de Nagoya, xa sabedes, a cidade que rima con ... gramola. Comezamos a camiñar as 12 da noite despois de xantar nun supermercado comida instantanea e quentiña (vai un frio do carafio). Comezamos a subir, todo oscuro e levamos só unha lanterna. E aquí é onde comeza fallar todo, desde o principio rota equivocado, todo para arriba e ao fin non chegamos a ningunha parte. A subida é aburrida en canto a paisaxe (todo escuro) pero a conversa, tamén o silencio, e as luces das estrelas merecen a pena. Chegamos ao ponto máis alto a iso das 4.30 da mañá. Un frio que nin paqué, intentamos durmir ao raso, pero incapaces de facelo acordamos as 5 e meia cando o sol comeza a sair. Mexada matutina e o xapo que ten que sacar as pinzas para agarrala porque o frio xa sabedes que encolle. Almorzamos galletas e licor cafe (meia botella entre dous) e para baixo a escape e cantando cancións lexionarias ou de marcha marcial ("ave maria, cuando serás mia.." ou "a belén va una burra rinrin, yo me remendaba yo me remendé..."). Chegamos abaixo desfarrapados, e sen saber se queremos ir dormir ou sair de festa ata o luns. A paisaxe é o de menos, a falta de horas de sono tamén, o importante é a natureza e poder vivila ben acompañado.

2007-12-04T00:34:00.000-08:00

2007-12-04T00:22:00.000-08:00

2007-12-04T00:11:00.000-08:00

KOUYOU. Pasa o tempo voando e voando vanse tamén as follas do outono, ou do inverno. Como pasa o tempo, parece mentira mais xa estamos de novo en nadal. Porque este ano o kouyou (o tempo no que as follas das árbores en Xapon muda aos espectaculares marróns, vermellos e amarelos) chega xa case no nadal. Cousas do "chikiu ondanka" ou quecemento global. Manda carallo, Cecebre sen auga e Xapón cun outono en decembro e moito máis "suxo" que outros anos. Aínda que este ano non é tan fermoso como o anterior, como tiña a cabeza tola (como sempre), a víspera do meu examen de xaponés, cun grao centigrado no termómetro, alá funme eu cun colega xaponés -Nakanishi-, cos nosos collóns cocoteiros, as 6 da mañá en ruta ciclista procurando cores outonais coas que recrear ollos e corazóns. Velaquí algunhas das instantaneas que por suposto non reflicten nen o frio nen a beleza que vimos.

Por certo, o examen, un fracaso, "atarimae"

2007-11-19T17:32:00.000-08:00

TRABALINGUAS. "Nama mugui, nama gome nama tamago" (trigo cru, arroz cru, ovo cru). Semella doado? Pois ala, dalle que non mira!

P.D. AVISO A NAVEGANTES. Se vos gustan os doces, tedes unha nova entrada do blog intercalada entre as novas sobre Esparta. Tres ou catro fotos máis abaixo poderedes ver como algúns individuos de dubidoso talante arruinaron un "insensensato" restaurante xaponés.

2007-11-19T16:52:00.000-08:00

DOCES. Adentremonos un pouco en esquisiteces gastronómicas. Os xaponeses, amantes da pitanza e do bo comer (na televisión, a calquer hora do día podes ollar un programa de cociña ou calquer famosete entrando nalgún restaurante cos seus collóns toureiros e comendo de balde cantidades inxentes de caras ou carismas viandas. Ademais, aínda que os restaurantes de comida rápida tamén están xa moi estendidos -comentei xa que nunha cidade de millón e meio de persoas como Kyoto, o número de macdonaldos supera quizais a centena. Sabéndomos que en Coruña só había 2 até hai un par de anos, a proporción é rotunda. Ademais existen cantidade de restaurantes abertos as 24 horas do día, por se tes o antollo de empanada con morcilla as 4 da mañá. Estomagos). Dicía sobre o amor dos xapos ao bo comer. Neste punto vou falar sobre o marabilloso mundo dos postres. Xa a nomenclatura fala sobre gostos, e mentres nos, peninsulares e europeis utilizamos o termo "doce", "dulce", "sweet" para falar de postres ou gominoladas, os xapos afastanse do sabor doce e para eles un postre "okashi" pode estar feito de arroz, de xudías machucadas ou de touciño por pór un exemplo. De aí que non estraña que teñan haberto en Kyoto un "Sweet paradise", nome dun restaurante buffé libre, no que por 1400 ens (9 euros e pico) podes comer todas as tartas, chocolates, xelados, pasteis, pastas, patacas fritas, sanduiches, espaguetis, frutas e demais doces que queiras. Eles, que se pensaban que os xaponeses non ían comer ate rebentar, pois o doce non era un deses sabores que tanto lles atrae, abren semellante restaurante-bomba de reloxerio (atención diabéticos) e non sei canto lles durará antes de que unha horda de estranxeiros arrase con canto hai nesa casa de chocolate de Hansel e Gretel. Por agora os meus amigos e eu xa fomos en primeira expedición de recollecemento e o cociñeiro aínda está laiandose da idea de por unha barra libre nun lugar como ese. INSENSATOS.

2007-11-08T02:05:00.000-08:00

ESPARTAAAAAAAaaaaaaaaa, os catro truáns emulando aos trescentos. Non era o carnaval de Rio ou de Baia, mais a falta de tortas bos son os jalouíns.

2007-11-04T01:00:00.000-07:00

DAIMONJI. O outro día, os catro tunantes non tiñamos nada que facer e subimos (eu xa por sexta vez) esta pequena colina que hai ao lado de Kyoto e desde a que se pode divisar toda a chaira sobre a que se asenta esta antiga cidade capitalina. Kyoto é case unha caldeira, rodeada de montes ao norte, ao oeste e tamén ao leste. Ten a saída ao mar para o Sur, por onde circulan tamén os dous ríos que dividen tamén a cidade, o Kamo e o Katsura. Eles van caendo paseniñamente para Nara e Osaka, levando os recordos dos kyotenses, augas que non voltarán. E quizais por iso voamos, os catro da foto, viaxando a tempos pasados ou terras lonxanas coas que soñamos. Voar tamén se pode facer desde a terra, non é?

2007-11-04T00:58:00.000-07:00

DESPOIS. Os espartanos, con traxe de paisano, regresamos aos nosos lares coas nosas espadas secas de sangue pero as gorxas ben molladas de alcool. Outro día será no que de novo teñamos que acudir á mítica para liberarnos e unirnos de novo en grupo. ESPARTANOS!!!, ... AUNNN, AUNNNN, AUNNNNNNNN

2007-11-04T00:56:00.000-07:00

OS OUTROS GAÑADORES, con premio incluído a Hawaii. Manda carallo co xurado, vale que o bicho verde (Shreek, ou como se alcume) e o mangaka gañen, pero esas tres gatas con traxe de puterio, me cago en Xerxes e na espada de Leonidas, os espartanos reclaman vinganza.

2007-11-04T00:51:00.000-07:00

Os Espartanos tamén mexan, con forza, contra a parede e sen quitar a capa, en comuñón cos seus irmáns de batalla (pacífica). Logo de descargar alá vamos, subir ao palco da disco e vivir o noso momento de maior gloria hedonística. AUNNNNNNNN

2007-11-04T00:40:00.000-07:00

HALLOWEEN, ou como carallo se escriba, é a festa dos mortos que nos últimos anos celebrase con devoción en USA e por estensión tamén na súa sucursal xaponesa. Nós, xa inxeridos nesta cultura de consumo e con ganas de pasalo ben, collimos a manta, o fio, o cinto, e a maquillaxe e tecendo tecendo acabamos facendo os ESPARTANOS que nos ían permitir pasar unha noite de risas e unión fraternal. Ao berro unísono de AUNNN, paseamos as rúas de Kyoto ante miradas asombradas de peons que non deixaban de tirar fotos, algo polo visto pouco visto na cidade. Unha cousa e poñer un disfraz no interior dun local, outra moi distinta é dar a nota por entre os teledirixidos peons. Unhas risas, patrocinadas polo traxe e o viño que nos levaron por bares e máis bares gañando sorrisos e tamén premios (playstation para todos, que vendimos celeremente pois o noso motor é etílico e non cibernético).

2007-10-17T07:27:00.000-07:00

DRAG QUEENS. E xa iniciados no tema do hibridismo e a ambigüedade, xa tiñamos que adentrarnos totalmente e que mellor xeito que írmonos a unha festa gay. Estábamos os tres de sempre, tomándonos unhas cuncas deste viño malón, viño viño non, vinate! Matinábamos sobre a vida das aves e surxíu a idea de írmonos a un novo estabelecemento de ocio e "esparcimento" do que eu ouvira falar. Collemos as bicis (inciso: coller a bicicleta cando xa vas todo perfumado e con 17 copas de máis pode convertirse e convírtese nun exercicio de malabarismo velocípedo, aínda non sei ben como non hai máis desjracias) e metemos os nosos ebúrneos cus nunha das tres minidiscos que hai en Kyoto. O show xa tiña comezado pero aínda faltaban por chegar as estrelas principais, quicir, NÖS. E non vos engano cando digo isto. A cousa era que as drag queens saían unha tras outra danzando (malamente) e animando ao personal pero non foi ate que un servidor e o sueco subiron ao palco que non empezou a verdadeira festa paisaxística. Alá foron camisas e sombreiros, voaron flores e copas, surxiron bailes subidos de tón, voces animadoras, mulleres a danzar e gayers subíndose polas paredes. Aquilo dexenorou nun sindiós e nun dislate. Corría de todo menos auga, todos a bailar, e veña copas, e a saltar, a liarse, e veña máis copas, e xa se sabe cando a xente pon polvos no nariz empitúfaselles a voz e tamén pícalles o ojete. Así podemos aclarar o nível de libidinismo (demasiadas ies para unha soa palabra) que había naquel lugar. Que ben o pasamos, cortamos dúas orellas e o do "rabo" o deixamos para outro día pois non era plan tendomos en conta de que festa se trataba. A volta a casa, igual que a ida, seseando e pensando xa na seguinte. Materialismo etílico.

2007-10-17T06:59:00.000-07:00

EXPERENCIAS PARA "ENTENDERMONOS". Non volo crer, estaba eur o sábado pasado, tranquiliño na miña casa, vendo películas e estudando un pouco. Como non tiña plan e xa levaba moito tempo entre catro estreitas paredes fun correr a iso das sete da tarde. Xa levaba dúas voltas dadas ao circuito que fago arredor do estadio de Kyoto cando unha muller se me acercou berrando "yuhuuuu". O primeiro que pensei foi, "Joé, unha xapo cuarentona e saudando como unha española". Acerqueime para ver o que quería pois facíame señas. Cando me aproximei xa foi cando quedei cos ollos fariñados, as impresións enganan e topeime cun híbrido, pois non podería definilo doutro xeito. Cabelo de muller, cara indefinible, noz, chandal longo, carteira de muller na man e voz de pito. Que carallo era aquilo aínda lle estou a dar voltas, pero o conto é que nada máis acercarme dame un abrazo e me toca o paquete como Michel a Valderrama naquel Real Madrid-Valladolid. Eu xa flipao e ela/el a dicir "Huge wo shite" (dáme un abrazo). Eu preguntolle, todo inxénuo, que que é o que quere. Ela/el apaña o meu brazo e turra de min 10 metros até un lugar máis escuro, e veña a darlle corda!, outra vez me toca a brenca e eu xa algo mosca afástoo/a e digolle, "mira, hoxe non levo os preservativos anais así que outro día será juapo/a" e despois de despedirme educadamente seguín co adestramento pero cun sorriso de orella a orella. A vida tenche de todo onde ninguén o espera. Tentacións. (nas fotos hai 4 gays, como o que me atropelou a min, adiviñade quen é o heterosexual (vai ti a saber)).

2007-10-08T00:25:00.000-07:00

PICHA ESPAÑOLA NUNCA MEXA SOA. Todo o que entra sae, así que despois dos 328 litros de licores e demais bebidas isotónicas, os colegas e eu acudíamos en manada ao baño, levando tamen ao casau e compartindo liturxicamente unha cerimonia tan nosa e varonil como a de mexar xuntos, comulgando coa amizade, manda carallo. Outros mentres tanto adicabanse a outras artes non tan varonís.

2007-10-08T00:00:00.000-07:00

DE VODA. Non hai cousa máis bonita que unha boa voda, fundición do amor e primeiro paso para eternizarse. E foi que nesta miña breve visita a Coruña tiven a oportunidade de asistir á voda do meu "gran" amigo Roberto. Menuda fiestaca. Despois de gorentar unhas boas nécoras cociñadas pola miña nai, alá fumos, ás catro da tarde, á casa do noivo (o día antes xa fixeramos o previo fútbol, é dicir, eu e o outro "gran" amigo tiñamos ido á súa casa e dado boa conta entre os tres de dúas botellas de güisque con pastitas, comentando as xogadas do último ano no que estiven fóra. Non son poucas e a noite xuntouse co día e o día coa noite e así ata o domingo, que foi cando pisei cama). Pois ben, dicía, despois de ir o día da voda a casa do noivo tomar o aperitivo, alí voltamos pimpar acompañando os cubalibres e os vermús con pastitas (esta vez de verdade). Xa fomos perfumados para a igrexa parando antes nun super onde compramos os catro quiliños de arroz e lentellas correspondentes. Misa, saída triunfal, bombardeo, ida para o bar, beber de aquí e de alá, rir, entrada no restaurante, pitanza a machete, bebendo e invitando como un manirroto (sendo de balde por invitar que non quede), baile, contos, jijiji, jajaja, gastas pista?, rapazas, disco, afterhour e chegada a casa aínda coas longas postas. Resumen dunha voda que ben merece repetición aínda que a cara de felicidade do meu amigo nunca se me vai esquecer. Que vivan os NOIVOS. (na foto eu presentando ao noivo antes de vestilo. Houbo que atalo e meterlle un par de tollinas antes porque quería botarse atrás pero como o banquete xa estaba pago...)

2007-09-21T23:43:00.000-07:00

DOMINGO CAAMAÑO. Estando eu no aeroporto de Barajas unha das sete horas que tiña que esperar, atopeime con esta estampa, un homiño, no meio dunha gran sala do aeroporto sentado nunha cadeira de oficina (isto só pode ocorrer en España, país da pandereta) e intentando botar unha boa soneca. O primeiro que me chamou a atención foi esa diferencia entre os outros aeroportos que xa coñecía e este. En Seoul, en Kansai, en "franfur", todo tan ordeadiño e aquí unha sensación de estar todo para andar por casa. Pois ben, en frente miña estaba este homiño. Como tiña que esperar sete horas para coller o meu seguinte avión, parepeteime nunha columna e esperei lendo os xornais que o meu pai me comprara. Pero, claro, unha continxencia me veu, xa o perrico asomaba el hocico e pedinlle ao homiño da foto se me podía mirar polas cousas (en Xapón non fai falta, dubido que alguén roube un maletón de 20 kilos sen rodas). De volta, o "arigatou" de turno, graciñas e conversa gratuita en "altavoz" (o fulano era case xordo". Resultou ser un homiño de Caamariñas, emigrado a Argentina hai máis de 40 anos, carpinteiro "dos que fai de todo", vestidor de dous reloxos (contoume tamén esa historia), pai de dúas fillas (unha separada e a outra rexenta unha churrascaría en Buenos Aires co marido). El vive coa muller nas aforas e é dono de varios edificios que el mesmo construiu e que ten alugados, diñeiro non lle falta. Pasou todo o verán en Galiza, coa irmá, e foi nunha desas viaxes organizadas da autocar, con visita a Andorra, Lourdes e volta para Galiza visitando polo camiño tantas e tantas cidades en 3 horas. Falamos de todo, e como vedes, deulle tempo a contarme toda a súa vida, como fixo a súa casa, o sistema de entarimado con mini paneis, etc. Era dos que fala ata debaixo da auga e eu deixaballe porque sempre se pode aprender algo onde un ninguén o espera. Logo cubrinlle os seus impresos (a parte de xordo estaba algo chosquiño). A conversa era para escachar coa risa, o seu acento caamariñan-arxentitno e falando para todo o aeroporto (case me deixa xurdo a min tamén). Deixou perlas da sabedoría popular que me solucionaron un dos meus problemas familiares que levaba da Coruña. Logo falamos dos "putos arxentinos", non se pode confiar neles, sonche uns vividores (detalles e máis detalles e unha conversa para agredecer. Bo home o señor Domingos Caamaño, un saudo.

2007-09-21T23:36:00.000-07:00

RECORDOS. Tras a miña fugaz visita por Galiza, o recordo máis grande que me levo será quizais a persoa máis pequena que coñecín, un tal Paulo, dono dun bandullo do que aínda agora podo recordar. Un rapaciño que me sorprendeu por ser alguén que comparte algo comigo e coa miña familia. Houbo outras mil e unha cousas, o recibimento no aeroporto de Alvedro, que parecía Bienvenido Mr. Marshall, só faltaba a banda municipal e os foguetes (alí estaban pais, tias, curmáns e amigos, unha emoción).
Logo quedoume tamén a voda dun dos meus, do Ro, casado e ben casado, festaca incluída e caída libre de cubatazos e demais licores. Así foi, que voltei a Xapón con algún quiliño de máis de graxas e untos (xa estou facendo para definirme de novo).
Sabía que voltar á terra íame marcar, o que non sabía era que me ía marcar con fogo, pois xa 3 semanas despois e aínda non o podo tirar da cabeza. RECORDOS.

2007-09-21T23:14:00.000-07:00

DE ESPARTA A GALIZA. Podedes buscar as oito diferencias entre a minha vida en Galiza e a que levo en Xapon. O recordo mais palpabel da celera visita a minha terra creo que esta ben visibel e resulta ata protuberante. Na foto de arriba a barriga que trouxen, regalo de dona gloria. Pasamos da vida espartano ao desenfreno hedonistico galego, con untos, comidas, cubalibres e demais viandas e licores aos que ninguen se pode resistir. Xa sabedes, quen queira facer dieta que venha a Xapon.

2007-09-18T08:33:00.000-07:00

CHEGAR E MOLLAR... O PADAL. (Ah, as cervexas do verán, ah, os amigos).

E xa chegados a Xapón, tras o meu paso por Coruña, entrados en vereda nipona, a benvida foi colofónica. Tras 28 horas de viaxe, tras sair da Coruña e facer escala en Madrid e Seul, cheguei a Kyoto a iso das 12.30 da noite, hora local. Recibo chamada de acollida, "Iagoo, cabronazo, vente rápido ao Karaoke que estamoste todos esperandote". Eu, aínda que morto tras longa viaxe e despois de descubrir que ao abrir a porta da miña casa aquí non estaban nen Gloria nen Mario nen podía sentir a súa presenza, decidin sair na busca dun pouco de amizade e esquecemento. Foronse as penas e sentinme de novo acollido, outras xentes, outras maneiras, pero algo que merece tamén a pena. Ali estaban todos e máis, xa ben cocidiños como o polvo con cachelos, con ese ton vermello do picante. O sueco, subiase polas paredes e máis cando descubriu que lle trouxera unha camiseta do Depor, joé, a festa comezara de novo e alá foi ata as 8 da mañá, un sen parar, veña rianxeira para alí e para alá, veña con esa de "vai o gato metido nun saco" e demais cancións de emigrantes e mariñeiros. Acabamos a noite hedonísticamente, berrando un provocante Vivan as drogas brandas e viva Beba. Se xa o cantaban os nosos antepasados por algo será que forma parte xa da cultura mundial.

2007-09-18T08:25:00.000-07:00

ACAMPADA. Non era o piñeiral de Valarés pero polo cartel ben podía selo. A verdade é que nos quedou claro pero como como nen o meu amigo sueco sabe inglés nen as xaponesas que viñan con nós xaponés, nen este servidor entende o español e o galego, pois alá acampamos nós, sen ningún tipo de complexos. Viva os analfabetos, que sen querelo viven as veces con máis liberdade.

2007-09-18T07:54:00.000-07:00

A PRAIA. Quizais o mellor de todo deste verán, alén dela, alén del, foi o mar, refrescarse deste ofensivo lorenzo que queima ate na noite. Ir cos amigos a praia foi desde cativo unha das experiencias que máis me gustaron, e sen dúbida en Xapón tamén o foi. Hai certas diferencias entre as praias xaponesas e as galegas e tamén españolas:

1. Nunca hai moita xente.

2. Aparcadoiro e duchas son, por suposto, de pago. Quen leva os cartos? Vive Dios, que igual que en Galiza non cho sei. Creo que a eles tamén lles chaman os "clandestinos". Vive o negocio non declarable, viva a estafa social. En Xapón como nas leiras-parkin de Galiza.

3. Sempre hai instalacións en plan parque de atraccións para facer máis divertido o paso polas praias (tobogáns, trampolíns, illotes artificiais, ...).

4. Quizais o ponto 3 débese a que nas praias xaponesas non vos hai unha misera ondiña do mar, pobre rianxeira. Ondiñas nen veñen nen van.

5. A area normalmente non é algo "endémico" do lugar, importada doutros lares (mesmo de Australia, como o caso da famosa praia de Wakayama, Shirahama). Se escavades un pouco aí ides deixar as uñas, espetadas contra un pelouro.

6. Se non tedes a boa sombra dun piñeiro da praia de Valarés, como falaba o Pondal, en 30 minutos estades camiño do hospital. Certamente ABRASA.

7. Debido ao ponto 6 antes citado, son necesarias chancletas ou calquer tipo de calzado para camiñar calquer distancia superior á que separa unha sombra de outra, nen dez metros aguanta un.

8. Normalmente so hai familias (reducidos os grupos de amigos).

9. Suxo ditas xentes adicanse normalmente a practicar o deporte nacional, a pitanza. Levan barbacoa con todo o material inimaxinable para facer máis profesional a barbacoa de turno. Non faltan extintores.

11. As praias do norte son polo xeral de augas limpas e areas abondosas, o contrario das do sul.

12. E quizais último e máis importante, son, as praias xaponesas, lugares ben fermosos, de lecer, amizade, comida, descanso e deporte. Aí estou eu cos meus.

2007-09-18T07:34:00.000-07:00

Xa había ben de tempo que non escribía no blog e varios foron os motivos que mo impediron. O 1º é que estiven 20 días sen ordenador, bon, precisemos, ordenador si que tiña pero o windows vista en xaponés non había por onde collelo así que me tiven que recilar. O 2º motivo é que aínda que cheo de vivencias de verán, non tiña fotos que verificaran as miñas, ás veces, non críbeis historias, así que esperaba con paciencia algunha foto dos amigos. O 3º motivo era de caracter sexual e irreverente, non me saía dos co..óns. E xa que agora, despois da miña fugaz viaxe a terras galegas, reparadas esas tres taras, podereivos relatar un pouquiño máis algo sobre os meus centos de kilometros percorridos en bici, as visitas a praias, bosques deleitosos, florestas de perdición, karaokes e clubs nocturnes lugares certamente similares.

2007-07-31T07:03:00.000-07:00

ME GUSTAN LOS CHORIZOS PARRILLEROS, LOOOS CHORIZOS PARRILLEEEROS, LA BARBACOA, LA BARBACOA,... AAhhh, se Giorgi Damm levantara a cabeza viría con nós pasar o día de barbacoa da academia de xaponés na ribeira do lago Biwako. Alá fumos, a metade dos estudantes e profesores, en tren ou en bicicleta, co ánimo de chapotear e refrixerar o máis que abrasado corpo. Estamos no verán e aquí, no centro de Xapón, se existe inferno, debe ser algo parecido a isto. Pois ben, fomos todos alá, uns a comer, outros a brincar coma min. Bañarse, xogar, encender a grella, saltar desde o peirao en plan Titanic, escachar a sandía, e tamén, porque non, escachar coa risa. Día de amigos e de pasalo ben

2007-07-31T06:51:00.000-07:00

Advertirame o señor director. Como ousares tirar unha menina ás augas do lago, alá vai tamén a bicicleta. O vingador de princesas indefensas quería cumprir a súa promesa e erexirse en adalid dos indefensos e protector dos dereitos electorais (elexir se vas ou non vas a auga). O tirano dictator Iacus decide por todos e ao fin acabaron indo un, dous e finalmente o profesor. Cuestión de convincencia e máis que nada, forza (soame algo ao que ocorre entre a maioría das relacións internacionais. Para que convencer se tes misís de longo alcance).

2007-07-31T06:37:00.000-07:00

O ALUNO PROFESOR. Por requisitos do guión teño que vestir indumentaria yuppie, con traxe e garabata que tanto asfixian no verán . A coña é que vou recibir as clases vestido como o director da escola e logo saio disparado para o curro gañar o pan e o viño de cada día. A risión entre os meus colegas e supoño que pouco a pouco voume afacendo á cultura laboral deste país. 日本に慣れました。

2007-07-31T06:06:00.000-07:00

OS XAPONESES CANDO CHUZAN, chuzan de verdade, levan as longas postas e van dando luces e deslumbrando ao persoal. Ese par de abortos de sumo intentaban espirse e cubrirse só con papeis hixienicos en pleno parque central de Kyoto. Que o conseguiran é outra cousa pero así podedes ver que os xaponeses tamén se soltan e teñen liberdade, iso si, normalmente so o poderedes ver na hora de churrar. Os protagonistas, un par de minutos antes estaban todo traxeados (como mandan as normas de vestimenta de calquer empresa xaponesa, sexa de encurtidos, cascaruja ou de exportacións de residuos radioactivos a terras estranxeiras. Logo, catro chupinazos máis tardes xa os tíñades no meio do corro de empresarios da súa empresa berrando banzai e intentando autosodomizarse. Mundos.

2007-07-26T07:40:00.000-07:00

E NO MEIO DA MARAÑA do matsuri que é o que atopamos? Haivos xente de todo tipo pero as que máis locen son as rapazas coa yukata e as dichosas carretas. Logo haiche tenderetes e barracas como en toda verbena, tiro ao blanco, comidas varias entre as que sobresaen o takoyaki (polvo), o okonomiaki, as fritangas, os encurtidos e os doces (mazas doces, nubes, en fin, o que en Europa e algo máis). Pero tamén encontramos tenderetes que nunca vira pola terra, por exemplo un que ten a nintendo wii como atracción, ou outras máis típicas nas que hai que recoller peixes ou carangexos que logo poderás levar como premio a casa, que ilusión.

Vimos tamén fotografos amosando con orgullo espartano as súas megacámaras, policias piripis fotografando rapazas bonitas, e, sobre todo, A MASA xaponesa. Que barbaridade!

2007-07-26T07:19:00.000-07:00

GION MATSURI. Xa comentara máis abaixo sobre esta festa, na que se lle dá as grazas aos deuses por ter salvado a os kyotenses dunha epidemia hai xa máis de seiscentos. Desde aquela, polos días 15, 16 e 17 de xullo celébrase esta "festa", por chamalo dalgún xeito, no que cada bairro do centro de Kyoto pasea a súa carroza, denominada hokko ou yama. A min non é que me atraera moito, pois pareceume unha festividade un pouco afastada do povo, no que a xente normal non pode participar e só ollar como os bairros, ataviados e uniformados cos respectivos kimonos ou yukatas, locen as súas ofrendas mentres tocan máis que escuros e monótonos sons xaponeses. Nas fotos eu e os meus colegas vestidos con yukatas (non chega a ser kimono e antigamente era unha prenda que se utilizaba a modo de pixama, mais que agora, no verán, a xente vista para sentirse fresco e ir cos baixos colganderos, como unha túnica) e dando un garbeo vendo o que se coce no centro da cidade. O pior, e algo que tamén se repetiu o ano pasado, a chuvia, torrencial e rozando o tifón, e a masificación. Pasámolo ben pero sen tolear. Festa sen alcool e paquito o chocolatero non vos é unha "boa" festa.

2007-07-26T07:08:00.000-07:00

Gion matsuri. Non vamos polas rùas dese mìtico bairro kyotense, algo que non entendo moi ben, pero a festa non nota a diferenza, igual de aburrida.

2007-07-26T07:02:00.000-07:00

Mais fotos do Gion Matsuri e os meus amigos

2007-07-24T19:58:00.000-07:00

PACIENCIA. Ante a miña vagancia e a falta de fotos, perdoade que manteña o blog sen actualizar uns días máis. Unha aperta desde o calor pegañento de Kyoto.

2007-07-24T19:41:00.000-07:00

DISQUE NON HAI CIENCIA SEN TRABALLO e o mesmo ocorre coas festas, non as hai sen o traballo previo de preparacion. En concreto tratase da construción dos hokko, ou yama, uns carros especiais para esta procesión do GION MATSURI, unha das tres festas máis importantes de Xapón, xunto co matsuri en Tokyo e en Osaka. Os carros estes, que só podemos atopar nesta cidade, serven para pedir aos deuses a salvación, pois hai tropecentos anos houbera unha gran epidemia e seca en Kyoto e dende aquela andan pedindo e dando as grazas todos os anos. A festa foi hai duas semanas pero aínda non vos teño as fotos así que haberá que esperar. Por certo, chama a atención que nun país tan ordeado e escrupuloso como Xapón atrevanse a cortar todo o centro da cidade só para celebrar unha procesión (se o futurismo e Alberto Caeiro levantaran a cabeza, boas levaban). Ah, outro inciso, o edificio a dereita do primeiro carro é o lugar onde me gaño os cuartos. Bendito sexa.

2007-07-02T06:46:00.000-07:00

FESTAS. E xa van dez mil, pero ante a monotania desde o luns ata o venres o fin de semana hai que aproveitar calquer excusa para armala. Esta vez foi a despedida dunha das profesoras da escola, que como marcan as regras do xogo en Xapón, unha vez casada abandona o seu emprego e alá vai, a convertirse nunha sumisa dona do fogar. Para a despedida ocorreusenos poñer o traxe de faena, comprarlle unhas flores e regalarlle uns artefactos para o exercicio onanístico feminino, con iso de casar e o marido estar lonxe do lar, quen sabe, para matar os ratos de soidade. Sorprendémola na entrada do karaoke aparecendo donjuanescos con espadas por diante, a matacaballo ofrecemoslle as flores e sen tempo para dicir nada xa está abrindo os regalos, bebendo máis do bebido e acabando chafullando cancións de Michael Jackson con toda a súa indumentaria.

2007-07-02T05:13:00.000-07:00

CENTRAIS NUCLEARES. Hai gustos e xente para todo. Eu son deses que pensa que a enerxía nuclear é unha marabilla da técnica e bendita sexa ela. En Xapón, malia a desfeita armamentística de Hiroshima e Nagasaki, andan disfrutando desta enerxía máis ou menos limpa, pouco contaminante. En Xapón o 30% da enerxía vén das 55 centrais nucleares que hai distribuidas no país e para min é algo necesario porque nunha illa na que non hai petroleo nen carbón unha enerxía "limpa", que non produce CO2 resulta algo necesario. Mentres non se mellore algo máis a enerxía solar esta é a alternativa. Aí me tedes, abandonando a auga en pacífica postura como don Manuel en Valdelinares, mostrando co meu xesto de "yo controlo" que a auga está boa e non me sairon os tres ollos como ao peixe de Springfield.

2007-07-02T04:29:00.000-07:00

Xa había ben de tempo que non escrebía, mais novas teño bastantes. A miña vida disfrutou de enumerabeis festas e puiden percorrer diversas montañas, estradas, vilas e praias. Comezarei por isto último. Hai xa dous fin de semana puiden gozar do meu segundo día de praia. O certo é que Kyoto non fica moi lonxe do mar, en liña recta a uns 40 km ao sul esta o Mar de Seto, ou o Pacífico, que como o propio nome indica non é moi meneao. Ao norte, en tamén liña recta pero algo máis lonxe polas montañas que hai que atravesar, a uns 70 km está o chamado mar de Xapón. Pois ben, áínda que o mar está moderadamente perto, outra cousa son as praias. Manda carallo que vivindo nunha illa non haxa praias para morrer, é máis, hai que buscalas e a maioría son cantos rodaos ou pequeneiros areais en non moi acolledores lugares. Aproveitando que o "tsuyu" (con esta maldita palabra denominan a sesión de chuvias en Xapón, un tres ou catro semanas de auga a fartar, case sen luz e cunha humidade que co calor crea un "delicioso" efecto sauna, para morrer) dera un descanso fun eu a Springfield, a tomar o baño ao lado da central nuclear. Auga quentiña e preciosos paraxes.

2007-06-22T17:21:00.000-07:00

MAIS SOBRE TRENS. Temos a impresión en España de que en Xapón nunca nada erra, de que a puntualidade é estircta ata para ir cagar, de que a profesionalidade é algo sempre inherente ao posto laboral, "conditio sine qua". Pois ben, non dubido de que en parte é algo así, pero o de que os empregados son profesionais..., buf, nen moito menos. Ademais os problemas nos trens tamén é algo habitual.
En Xapón non vos hai unha soa compañía ferroviaria, existe unha semi pública Japan Rails, e logo infinitas pequenas ou grandes empresas como Keihan, Hankyu, Kintetsu, etc, estas tres operativas na area de Kansai, onde eu vivo. Pois ben, sobre estas liñas privadas ata agora non teño queixa ningunha, sempre puntuais e ademais baratas. Outra cousa son os trens de JR. Esta, a gran empresa de Xapón, dona dos Shinkansen, operativa en todo o territorio; aínda que seguramente chea de cartos ten máis erros que o antidiluviano RENFE de Galiza. Só montei unha ducia de veces pero ata en tres ocasións tiven problemas de retraso ou mesmo que abandonar o vagón para seguir a ruta a pé ou noutro meio de transporte. Xa, a última vez, farto desta tomadura de pelo fun facer unha reclamación na estación central de Kyoto e as rapazas que ali atendían, ou ben era a primeira vez que recibían unha reclamación ou estaban alí cumprindo a famosa e estendida en Xapón, "función floreiro". Eu veña a pedir o libro de reclamacións e elas a sorrir (pero xa as bagoas asomaban nos seus olliños ante a incapacidade e falta de coñecementos para atender a reclamación) e sen darme unha solución. En todos os lados cocen fabas.

2007-06-22T16:52:00.000-07:00

ANDAMOS QUE NOS SUBIMOS POLAS PAREDES. E é que xa chegou o verán, xa chegou a fruta e xa chegou ... En fin, que co bo tempo, a cantidade de montañas que hai por aqui e recordando a miña personalidade caprinida ando intenta emular a cornudos verracos rubindo penedos en busca de mellores vistas. Desde o cume puiden ver a Torre de Hercules ou quizais foi unha ilusión óptica, mais cando un soña o importante non son as distancias. "Tan lonxe dos ollos tan perto do corazón".

2007-06-22T16:32:00.000-07:00

ANDURIÑA NO RELOXO DA ESTACION DE TRENS. A anduriña non olla o tempo, a anduriña vive en Xapón pero non acepta as regras da velocidade, a anduriña non olla o reloxo aínda que ela vive no tempo. Tic tac tic tac, o reloxo pasa e a anduriña non se preocupa se colle o "rapid express" ou o "shinkansen", olla desde a súa casa como millentas persoas transitan pola estación, teledirixidos e cronometrados. E ela, terá fame? Sairá a dar unha volta ver se consegue pillar algo? Condenada anduriña, ela ben sabe que todos imos chegar ao mesmo lugar e nós seguimos empeñados en ir cada vez máis rápido. Condanados reloxos!

2007-06-15T07:46:00.000-07:00

ARDOR FUTBOLÍSTICO. En Xapón, como en Congo, en Ruanda, na Cracovia polaca ou no San Roque de Coristanco galego, vívese a febre futbolística como a maior das paixóns. Non vos hai un Betis-Sevilla ou un final liguero como o deste ano, pero sempre nos chegarán as reminiscencias e a sensación de que cun balón todos voltamos ser nenos outra vez.

2007-06-15T07:22:00.000-07:00

OS PLAYMOBIL. Eses homiños da construción parecen playmobils ou legos, pero sonche comelimóns construe andamios, que pasandose as normativas de seguridade polo forro dos collóns(creo que sobre este concepto non vos hai nada escrito en Xapón e mantense a tradición consuetudinaria deixandose os arneses de seguridade para subir a costa de xaneiro) construen como se dun puzzle se tratara, andamio de cinco pisos. Que ovos lles botan e viva o alpinismo e os deportes de risco.

2007-06-15T06:51:00.000-07:00

NACIONALISMOS E IMPERIALISMO. Resulta que na miña clase haivos estudantes de todas nacionalidades pero resulta que coincidiron oito chinos e unha taiwanesa. Resulta tamén que á profesora ocorreuselle facer un traballo por grupos e resulta que dividiu os grupos por nacionalidades, resultando un grupo formado por un indonesio, outro un de Sri Lanka, un galego, un sueco, o grupo da taiwanesa e o numeroso grupo de chinos. E resulta que nada máis escreber no lousado a súa división de grupos, a profesora comezou a recibir improperios e blasfemos en cantones, suajili, juachilai e a min paraceume escoitar ata un "tocate o carallo" e "a cona que a botou". Resulta que esa decisión aparentemente inocente pero con tantas connotacións nacionalistas caiu mal no sector imperialista chino e resulta que ocorreuselle como medida de protesta abandonar a aula, todos, en grupo, en plan desfile maoista (so faltaballes o libro gordo de petete na man e a viseira esa que levaban os chinos para ocultar o cabelo chorretoso e ratonero). Resulta que a profesora ou ben é parva ou non entendía da misa a metade, e resulta que a taiwanesa outro tanto do mesmo. Resulta que a aula continuo en paz e harmonía, porque os cinco alunos que quedamos disfrutamos da paz que reina cando non se escoitan as voces da ignorancia e as estreiteces de mundos. Resulta que unha vez rematada a lección pola profesora, resultou que os chinos voltaron outra vez en paso marcial e uniformado e resulta que outra vez voltou reinar a tranquilidade e aqui non pasou nada. A taiwanesa no seu mundo e os chinos un pouco feridos no seu orgullo imperialista, pero nada doutro mundo e nada que non pase en Catalunya ou creo, parece, resulta que tamén na Galiza.

Resulta, que este galeguiño que aquí escrebe, noutra época teríase metido en discusións e incluso liariase a ostias de meio canto, así, coa man aberta; mais non sei, resulta que o de viaxar, o de sentir a Deus dentro de min e o de ter un pai pacifista, pois, resulta que entrou dentro de min e fixome manter a calma e sorrir pensando que en todos os lares cocen fabas. Resulta que na china tamén cociñan caldo de grelos e resulta que en China tamén andan con escozor nos baixos cando se lles mencionan conflitos politico-xeografico-culturais. Resulta que o Iago abrese a medida que descubre o mundo e resulta que fóra da casa descubrese a pequenez do mundo e o valor da diferencia. Resulta que hai que ser tolerante e alá cada quen coa súa moral. Resultan tantas cousas... e resulta que non teño tempo, zzzzzzz (na foto a aula baleira tras o abandono masivo).

2007-06-06T17:42:00.000-07:00

DE FURTIVOS. Manda carallo cos furtivos, non hai xente pior que os furtivos con cartos pero alá fun eu con tres amigas xaponesas de marisqueo. Eu crin que ía a praia pero cando vin que xe armaban ata os dentes comprendín que, ou ben me ían esfolar, ou ía raspar na area na procura de berberechos e ameixas. Tras catro horas de busqueda algo infructuosa, as pobriñas só puideron sacarlle un caldeiro dun quilo de marisco. Para unha paella chegáballes, pero non sei se compensa ese esforzo silencioso e destrozador de articulacións e espaldas. Como certificante de que os comestíbeis nunca son gratuitos, observade a foto da cadeira do homiño, deformada de tanto mirar para abaixo na procura de vivaldos e demais tesouros do mar.

2007-06-06T17:28:00.000-07:00

A MIÑA ESCOLA. Non é cuestión de escreber o nome do meu instituto porque non lle quero dar publicidade, pero sen dúbida o mellor da miña experiencia de aprendizaxe do xaponés foi poder coñecer culturas e persoeiros tan diferentes como xentes de Sri Lanka anti tamil, indonesios amantes dos disfraces, das pizzas e das mulleres con kimono, chinos de estetica "revenida" e nacionalistas ata a médula, israelís militares, suecos como o xeo e suecos latinizados, taiwaneses que non sabe de quen vén sendo, China, Taiwan ou San Roque de Coristanco (viva a Festa da Pataca e os atascos gratuitos), americanos cantantes de himno, koreanos alborotadores, .... e no meio de toda esa marea de paises un galego facendo tamén patria e disfrutando da diversidade cultural. Que bonito é o mundo cando somos todos diferentes. Se xa o dicía o xenial e controvertido Vicenter Risco: SER DIFERENTES É SER EXISTENTES (non basta só con ser, hai que ser de outra maneira porque senón non deixaremos a nosa marca neste mundo, a permanencia)

2007-06-06T17:09:00.000-07:00

UN POUCO SOBRE O SISTEMA ESCOLAR XAPONÉS

_ Aiii, como me gusta aprender linguas, sobre todo as mortas!

. Unha das cousas que me sorprendeu de Xapón é que o sistema educativo non é que sexa moi bo e os colexios, institutos e universidades non son para nada estrictos. Iso si, os horarios son interminábeis, comezando a primeira hora da mañá, como en España, pero acabando a iso das cinco da tarde. Ademais, despois disto o normal é ir a algunha actividade deportiva ou a unha pasantia.

Tras este dato semellaría que a educación xaponesa é das mellores e máis profundas, pero baixo o meu ponto de vista nada diso. Por exemplo, o coñecemento da realidade mundial é practicamente nulo e no meu campo (o literario), podo dicir que o curriculum xaponés é para rir e non parar, paupérrimo, sen lecturas obrigatorias e só estudando pequenos fragmentos de obras escollidos e peneirados con anterioridade polo governante de turno. Así non resulta chamativo que os nipóns non saiban case nada da súa literatura, de autores como Mishima, Kawabata, etc e por suposto moito menos da literatura do exterior, Shakespeare, Cervantes, Dante, etc, incluídos. Unha risión.

Outra peculiaridade, non sei se positiva ou negativa, é que nas clases está "permitido" botar unha soneca. Digo que non sei se isto é mellor ou pior que estar a falar e alborotar todo o tempo como ocorre en moitas aulas do noso estado. Para min resulta un pouco maleducada esta costume, quizais porque non estou afeito e pareceme unha falta de respeito ao papel do profesor, pero en Xapón é perfeitamente normal e as criaturiñas o fan sen ningún complexo, sen nocturnidade, ás claras. Comento con un alumno meu, estudante de instituto. ´

_Que, Hirotsugu, hoxe como foi o institutuo?

_ Ben, hoxe durmin tres horiñas (cando di dormir é realmente dormir, sen pausa nos descansos e coa cabeza gacha. Ademais non é un caso aillado, pois na súa aula outros oito compañeiros adicábannse tamén as ensoñacións e mundos paralelos).

Nas fotos un exemplo de aula xaponésa ou china (creo que alí é o mesmo). Estamos na miña escola de xaponés pero parece que ese costume tamén estendese para os estranxeiros. Será contaxioso?

2007-05-29T18:39:00.000-07:00

NOMES. BONALDY. Xa escrebera no meu anterior blog (www.galegonosolnaciente.blogspot.com ) unha nota referida ao meu amigo Lansakara Herath Mudiyanselage Dhartmaratne Dhanuskkha Nuwan , Dhanuskha para os amigos. Agora tócalle a hora ao meu compañeiro de tazas e viños (gorenta os tintorros e o viño zagarrón español que dá gusto velo, e non o minto, aí na foto o tedes cun viño do Penedés). Podería contar mil historias deste persoeiro pero hoxe só me vou referir ao seu nome, Reagen Bonaldy. O apelido soa a italiano emigrante a Estados Unidos pero o rapaz resulta que é indonesio. Pero o máis curioso do asunto é o mal gosto do seu pai. O homiño, palabras textuais do meu amigo, ten o gusto para os nomes no orto e non se lle ocorreu poñerlle de nome aos seus fillos irmáns: Mimí (nome de cadela), Jimy ( en honor ao antigo presidente americano), Reagen (de Ronald, o otanista derribador de muros de Berlín a base de armas nucleares) e Bill, famoso máis polos seus deslices de oralidade que pola súa dubidosa política. Hai que tocarselos! Pero o pior non queda aí, pois a irmá, casada e residente en Hong Kong tivo a maquiavélica idea de porlle ao seu segundo fillo Bussh, en honor a ese magnífico fillo da gran ...

2007-05-29T18:33:00.000-07:00

XA SOMOS FAMOSOS. Resultou unha mañá que recibo unha chamada na que me comunican que me queren facer unha entrevista para falar do ximnasio ao que son asiduo. Alí vou eu con dous amigos e falamos cun periodista dun xornal de Kyoto e nos fai perguntas porque é que elexiramos ese ximnasio (municipal), de onde viñamos, como sentiamos Kyoto, etc. A entrevista rematou con sesión fotográfica, e aínda que o profesional pedía un desnudo integral...

2007-05-29T18:26:00.000-07:00

A MUSICA AMANSA AS FERAS . Convidado por unha das miñas estudantes de español asistin ao concerto dun grupo ecuatoriano que realmente sorprendeume pola súa calidade e profesionalidade. Aínda que os fins de semana estou ocupadísimo (cheguei a casa o domingo as sete, erguinme as 12, collin a bici a 1 para ir ao concerto e as 5 estaba adestrando cos meus colegas da equipa de fútbol), tanta ocupación axudame a non pensar naquelas persoas que non teño e naqueles lugares aos que me gustaría viaxar ou regresar. A música, sexa de onde sexa, tamén nos pode servir para recordar e sentir máis perto todo iso.

2007-05-25T17:21:00.000-07:00

OS TUNANTES. Comezamos a festa o venres e rematamos... (ver máis máis abaixo). Co traxe de faena (dou clases nunha academia de linguas) vamos xa directos a churrar. Pouco a pouco e a medida que a mesa se enche de copas algúns poñense chotunos e acabaremos a noite como Deus nos trouxo ao mundo e sen saber se este corpo e meu o do fulano que dorme ao meu lado. Animaliños. (ver máis abaixo).

2007-05-25T17:14:00.000-07:00

De novo de festa. A cara aínda coa resaca do día anterior e xa dispostos para rachar outra vez. Os de abaixo estanvos catando o "paquito chocolatero". Resultou ser unha equipa de ciclismo en Xapón, campión e subcampión nacional incluidos. Cuidar cuidanse ben e non dixeron que non ás cervexas que lles ofrecimos. Agora entendo porque no país da bicicleta este deporte aínda non é profisional. A festa segue máis abaixo.

2007-05-25T17:04:00.000-07:00

A tropa toda, eu non sei nen como se chaman pero alá nos unimos nós. Por certo, ole os collóns samurais do meu amigo Reagen, o indonesio vestido de samurai, que se atreveu a sair de verbena e entrar na discoteca coa katana posta. Máis detalles máis abaixo.

2007-05-25T16:54:00.000-07:00

Máis fotos da festa relatada máis abaixo. Isto échevos no karaoke, o sabado antes de ir a disco. Aínda as cabezas están encima dos nosos corpos. Ler máis abaixo

2007-05-25T16:19:00.000-07:00

ONDE VAS TUNANTE? Preparámonos para unha noite máis de recreación, partindo o bacallao alá por onde pasamos, sen perder ningunha viaxe, repartindo por todos os lugares onde paramos. As fotos sonvos do mesmo fin de semana, churrando desde as nove da noite dun venres ata as sete da mañá dun domingo.

A crónica da morte anunciada foi a seguinte. Venres. sete da mañá. Acordamos cediño que a quen madruga Deus lle axuda. Almorzamos potente e vamos pedaleando para as clases de xaponés. Cinco horiñas moqueando, xantamos arroz con carne e decoracións. Vou traballar e remato a miña xornada laboral a iso das oito. Fago tempo falando coa secretaria, que se deixa vacilar, e vamos xa directos para o primeiro bar da noite, así, co traxe de faena posto. Conversas, risas, nampa (ou ligoteo, iso de rapaz busca rapaza, jijiji, jajaja, e ti que fas por aquí, lililí, lalalá e esta non perde a viaxe) e paseo cos tres tunantes de bar en bar (escasos nunha noite de venres en Kyoto (primeiro e único erro do fin de semana). Rematamos sabe Deus onde e na cama de quen, os catro zapateados e con poucas ganas de repetir. Pero alá foi, acordamos cediño, tres horas pouco reparadoras de sono son suficientes no país das bebidas enerxéticas (admitimos whisky, ron, cervexa e todo tipo de espirituais entre elas) e saimos facer deporte para quemar toxinas e hidratarnos con algunha cervexa. Mudamos roupas e tomamos ducha. Sete da tarde e reventamos os estomagos cun "tabehodai", comer por cinco euros todas as pizzas que queiras ou podas e sen limite de tempo. Todo, iso sí, ben regado con hidromel e todo o que caía nas nosas mans. O Patrik bebía ata a auga dos floreiros e á velocidade do shinkansen, que vikingo!, so lle faltaba un craneo humano por copa. Compramos nun super caixa de 24 bebidas que non dubidamos en liquidar facendo romeria na ribeira do río Kamo, entre xentes e máis xentes que se recrean co deporte máis estendido en Xapón, o levantamento de vidro. Atopamos novas persoas, perfeitos descoñecidos aos que non dubidamos en unirnos e darlles a lata. Unha hora de karaoke para matar a timidez e directos á discoteca coas luces ben largas e dando bandazos como mad max en persecución. Outra vez, rematamos xa de mañanciña, como unha alborada e sen saber moi ben a que día estamos pero co sorriso posto de orella a orella. Festaca das gordas. (as fotos veñen por orde cronolóxica e obviamente baixo a previa censura do autor).

2007-05-25T15:34:00.000-07:00

PRISAS OU ZAPATOS DOUS NUMEROS MÁIS GRANDES.

2007-05-25T15:29:00.000-07:00

PRAIA. En Xapón tamén notamos os efectos del Niño e xa hai algo máis de un mes que puiden disfrutar do meu primeiro día de praia deste ano. A verdade é que Kyoto esta algo afastado deste lugares de lecer e torramento, e aínda que a costa está perto, en Osaka e Kobe, coa costrución masificada que hai, non temos ningún mísero areal. De aí que me tivera que facer algo máis de cen quilometros para poder disfrutar das calmas do Pacífico en Wakayama.

2007-05-25T15:26:00.000-07:00

Pregunta do profesor de español a unha das súas alunas xaponesas:
-Cal é o día da semana que máis te gusta?
-O luns.
-Por qué?
-Porque o meu marido vai traballar.
-E o que menos te gusta?
-O domingo, porque el está todo o día na casa.
(verídico).

2007-05-25T15:14:00.000-07:00

COSAS QUE ME SALVARON A VIDA 7. O PAN E O LEITINHO. Cousas da alimentación tan básicas en España como o pan e o leite podían ser un obstaculo para a miña vida en Xapón pero afortunadamente non o foron. O baixo prezo deses dous productos tan esencias permitenme todos os días almorzar a iso das sete da mañá como un señor, as miñas duas torradas, os cereias con leite e un plátano de postre. Comeza o día con Alegría.